าของเขาก็ยิ่งดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วเขาขยำจดหมายจนเป็นก้อน ก่อนจะโยนลงบนพื้นอย่างแรง
จินเสี่ยวอันเห็นดังนั้นก็รีบถาม “คุณชาย เป็นอะไรไปขอรับ เกิดเรื่องอะไรกับแม่นางไป๋หรือ”
เมิ่งหนานกัดฟันกรอด ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ กล่าวเสียงทุ้มคล้ายจะคำราม “นางส่งคนไปจริงๆ และเพื่อรับมือกับคนจากสกุลเมิ่ง จื่อยาโถวนาง…”
องครักษ์คนสนิทร้อนใจ “คุณชาย ท่านพูดให้ชัดเจนได้หรือไม่ รีบพูดเถอะขอรับ ข้าร้อนใจจะตายอยู่แล้ว!”
เมิ่งหนานชี้ก้อนกระดาษที่อยู่บนพื้น “เจ้าก็อ่านเองเถอะ”
จินเสี่ยวอันเก็บก้อนกระดาษขึ้นมา เขากางมันเพื่ออ่านดูอย่างละเอียด เมื่ออ่านจบแล้วก็หัวเราะออกมา “ลูกไม้ของแม่นางไป๋ไม่เลวเลย ครั้งนี้นับว่าทำให้ฮูหยินสบายใจได้แล้ว”
ทว่าเมิ่งหนานกลับถลึงตามององครักษ์จินอย่างไม่สบอารมณ์ “นางสบายใจได้แล้ว แล้วข้าเล่า?”
“คุณชาย เถ้าแก่เฉินบอกแล้วไม่ใช่หรือขอรับ ว่าหนังสือหมั้นหมายนั่นเป็นของปลอม ก็แค่สิ่งของที่ทำขึ้นมาเพื่อตบตาคนสกุลเมิ่งเท่านั้น คิดเห็นเป็นของจริงไม่ได้หรอก” จินเสี่ยวอันหัวเราะอีกครั้ง
“เจ้าคิดเช่นนั้น แล้วหูเฟิงคิดเช่นนั้นด้วยหรือไม่” เมิ่งหนานไม่ได้ตาบอก หูเฟิงมีใจให้ไป๋จื่ออย่างเห็นได้ชัด มีโอกาสดีเช่นนี้แล้ว เขาจะปล่อยให้พลาดไปได้หรือ กลับกัน หากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเขาเมิ่งหนานผู้นี้ เขาจะต้องเปลี่ยนละครตบตาให้กลายเป็นเรื่องจริง ทำให้งานแต่งงานเกิดขึ้นให้จงได้
……….
ตอนที่
