สิบเหรียญทองแดง เงินเท่านี้จะไปพอยาไส้อะไร แม้แต่ผ้าห่มที่คิดจะใช้ในฤดูหนาวเหล่านั้น พวกท่านบ้านใหญ่ก็นำเอาไปหมดแล้ว หากพวกข้าไม่ยืมเงิน เช่นนั้นแล้วจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร”
หญิงชราพลันรู้สึกไม่กล้าตีฝีปากอีก จึงยิ้มเจื่อนๆ ว่า “แต่ก็ไม่เห็นพวกเจ้านำข้าวของกลับมา หากยืมเงินมาซื้อของเหล่านั้นแล้ว ไยข้าไม่เห็นสักนิดเลยเล่า”
จางซื่อปัดเศษดินที่อยู่บนร่างกาย แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปในเรือน เดินไปพลาง พูดไปพลางว่า “ข้ากลัวว่านำกลับมาแล้วจะมีคนขโมยไปอีก นำไปไว้ที่บ้านคนอื่นยังจะปลอดภัยเสียกว่า ครั้นจะใช้แล้วค่อยไปนำกลับมาก็ยังไม่สาย”
นางตั้งปณิธานกับตนเองว่า หากปีหน้าปลูกแตงดินได้เงินมา เรื่องแรกที่นางจะทำก็คือเลียนแบบไป๋จื่อ ซื้อที่ดินในหมู่บ้านผืนหนึ่ง สร้างบ้านอีกหลังหนึ่ง และไม่ต้องไว้หน้าคนพวกนี้อีกต่อไป
จะได้ไม่ต้องกดเก็บความโกรธเคืองพวกเขาไว้ในจิตใจ ทั้งบ้านใหญ่รู้จักแต่กินกับนอน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนเป็นเช่นนั้น พวกนางบ้านรองเลี้ยงไม่ไหวอยู่แล้ว
