ินกลับมาได้บ้าง ปีหน้าพวกเราเก็บเกี่ยวได้แล้วค่อยคืนเงินพวกเขาไป”
หลิวซื่อส่ายหน้าทันควัน “ท่านแม่ ท่านไม่รู้จักบ้านแม่ข้าหรือเจ้าคะ หากข้าไปแล้วอย่าว่าแต่ยืมเงินเลย พวกเขาอาจจะยืมเงินพวกเรากลับเสียด้วยซ้ำไป” พี่ชายคนโตขี้เกียจสันหลังยาว น้องชายคนรองเป็นนักเลงหัวไม้ ส่วนน้องชายคนเล็กป่วยออดๆ แอดๆ บ้านนั้นเปรียบเหมือนหลุมไร้ก้น มีเงินเท่าไรก็ไม่พอใช้ นางจะไปยืมเงินได้หรือ นั่นไม่ต่างอะไรกับฝันกลางวันชัดๆ!
นางกลอกตา สุดท้ายมองไปยังแม่สามี “ท่านแม่ ข้าได้ยินว่าสองวันนี้พวกเจ้ารองทำงานให้ไป๋จื่อ แต่ไหนแต่ไรนางเด็กนั่นใจกว้างเอื้อเฟื้อต่อคนมาช่วยงานเสมอ เจ้ารองทำงานให้นางก็ไม่ถือว่าทำไปเปล่าๆ ไม่สู้พวกเรารอพวกเขากลับมาตอนเย็น แล้วขอยืมเงินจากพวกเขาดีหรือไม่เจ้าคะ”
