เขาสองคน?
แล้ว…จิ้นอ๋องจะทำอย่างไร
ไป๋จื่อเห็นสีหน้าของอาอู่เข้า ก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิดแล้ว จึงรีบกล่าว “ข้ากับเมิ่งหนานเป็นเพียงสหาย ไม่มีเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น ถึงแม้สกุลเมิ่งจะมาหาข้าถึงบ้าน ก็ไม่มีเหตุผลใดต้องทำให้ข้าลำบากใจกระมัง!”
“เจ้าพูดถูกต้อง ขอเพียงเจ้ายืนกรานหนักแน่น พวกเขาไม่มีทางหาเรื่องเจ้าได้” เถ้าแก่เฉินกล่าว แต่จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้
“อาจื่อ ข้ามีความคิดดีๆ ไม่รู้ว่าจะเข้าท่าหรือไม่”
“ท่านลองว่ามาก่อน” ไป๋จื่อรีบตอบรับ
“หากคนสกุลเมิ่งมาหาเจ้าจริง นั่นก็เพราะกลัวว่าเจ้าจะหลอกล่อคุณชายแก้วตาดวงใจของพวกเขา แต่หากเจ้าตกลงปลงใจกับบุรุษอื่น หมั้นหมายกับผู้อื่นไว้ ทำลายความตั้งใจของเมิ่งหนานเสียเอง คนสกุลเมิ่งย่อมไม่มีทางมาทำให้เจ้าลำบากใจได้”
อาอู่รีบพูดบ้าง “นั่นไม่ได้หรอก ต่อไปอาจื่อต้องแต่งให้ท่าน…หูเฟิง พวกเขาสองคนเหมาะสมกับดั่งกิ่งทองใบหยก จะแต่งให้คนอื่นได้อย่างไรกัน เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”
ไป๋จื่อเองก็เกิดความคิดบางอย่างแล้ว นางยิ้มว่า “ที่จริงข้าหมั้นหมายแล้ว”
นางดึงปิ่นหยกในอกเสื้อออกมา พลางโบกมันไปมาในมือ ก่อนจะกล่าวยิ้มๆ “นี่เป็นของหมั้น แค่ทำหนังสือหมั้นหมายขึ้นมาก็สิ้นเรื่องแล้ว”
อาอู่ถอนใจโล่งอกในทันที เขาเคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อน นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่จิ้นอ๋องมอบให้ไป๋จื่อนั่นเอง
“เขาเป็นใครกัน” เถ้าแก่เฉินถามด้วยความใครรู้ เด็กสาวที่ไม่ถูกใจแม้กระทั่งเมิ่งหนา
