เรื่องเร่งด่วน ไป๋จื่อจึงไม่กล้าโอ้เอ้ นางฉีกซองจดหมายในทันที ยิ่งอ่านก็ยิ่งขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น สีหน้าแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ
“เป็นอะไรไป แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” อาอู่รีบถาม
ไป๋จื่อพับจดหมาย สีหน้าอึมครึมนัก “เมิ่งหนานบอกว่า แม่ของเขารู้เรื่องของข้ากับเขาแล้ว เขาเกรงว่าข้าจะเป็นอันตราย จึงให้ข้ารีบย้ายบ้าน” นางดึงตั๋วเงินที่อยู่ในซองจดหมายออกมา ใบหนึ่งสองพันตำลึง มีทั้งหมดสามใบ เขาออกแรงช่วยเหลือนางอย่างเอื้อเฟื้อทีเดียว แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการเลย
อะไรที่เรียกว่าเรื่องของนางกับเขา ระหว่างพวกเขาสองคนมีเรื่องอะไรหรือ นางแบกรับข้อครหานี้ไม่ได้หรอก!
ที่นางไม่ยอมเข้าเมืองหลวง ก็เพราะอยากใช้ชีวิตที่สงบสุข ตอนนี้เสียอีก นางไม่ได้ก่อเรื่อง แต่เรื่องดันมาหานางเสียได้
อาอู่ไม่เข้าใจ “แม่ของเขารู้เรื่องเจ้ากับเขาแล้ว? เรื่องอะไรกัน ไหนยังต้องย้ายบ้านอีก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”
เถ้าแก่เฉินถอนใจ “น้องอู่ เรื่องบางเรื่องเจ้ายังไม่รู้ เมิ่งหนานเป็นทายาทเพียงคนเดียวของสกุลเมิ่ง เขาแบกรับชื่อเสียงและความสูงส่งของตระกูลเอาไว้ เมื่อสกุลเมิ่งรู้ว่าเขาชอบพอเด็กสาวบ้านนาที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีศักดิ์ใดคนหนึ่ง พวกเขาจะสะบัดแขนเสื้อไม่ใส่ใจได้หรือ อย่างไรก็ต้องคิดคำนวณทุกหนทาง ทำลายความคิดของเมิ่งหนาน เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของสกุลเมิ่งเอง”
อะไรนะ? ทายาทสกุลเมิ่งชอบอาจื่อ? เรื่องราวระหว่างพวก
