ชอบ
“เจ้าชอบก็ดีแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้มีฝีมืออะไร ก็แค่ทำงานเย็บปักเล็กน้อยได้เท่านั้น หากเจ้าชอบแบบนี้ วันหลังข้าจะทำให้เจ้าอีกสองสามตัว”
ไป๋จื่อรีบโบกมือ “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ทำเสื้อผ้าเช่นนี้เสียสายตานัก ท่านอย่าได้ใช้สายตามากเพื่อทำเสื้อให้ข้าเลย ไม่คุ้มกันหรอก”
จ้าวหลานก็กล่าวเช่นกัน “ถูกต้อง ข้าก็ทำเสื้อเป็น หากมีเวลาว่างข้าจะทำให้จื่อเอ๋อร์เอง เจ้าทำเสื้อผ้าให้อาอู่กับหรูเอ๋อร์สองคนก็พอแล้ว”
ทันใดนั้น อาอู่ก็เรียกมาจากข้างนอกเรือน “อาจื่อ เถ้าแก่เฉินมาแล้ว เขารอเจ้าอยู่ข้างหน้านี้เอง”
ไป๋จื่อรีบลุกออกไป “สายป่านนี้แล้ว ไยเขาถึงจะมาล่ะ”
อาอู่ส่ายหน้า “ไม่รู้สิ เขาไม่ได้บอก ดูท่าทางร้อนใจทีเดียว”
ทั้งสองคนไปที่ด้านหน้าพร้อมกัน เห็นเถ้าแก่เฉินยืนรออยู่นอกลานบ้าน ไม่ได้เข้ามา
“พี่ใหญ่เฉิน ท่านมาได้อย่างไร มีเรื่องอะไรเร่งด่วนหรือ” ไป๋จื่อพาเขาเข้ามาในลานบ้าน พลางเอ่ยถาม
เถ้าแก่เฉินควักสิ่งของออกมาจากในอกเสื้อไปพลาง พูดไปพลาง “จดหมายจากเมืองหลวง บอกว่าเร่งด่วนมาก ให้ข้ารีบนำมาส่งให้เจ้า ข้าถึงได้มาที่นี่”
เขาส่งจดหมายให้ไป๋จื่อ
……….
ตอนที่ 446 จดหมายจากเมิ่งหนาน
นางเห็นตัวหนังสือบนจดหมายแล้วก็จำได้ เป็นลายมือของเมิ่งหนาน
“จดหมายของเมิ่งหนานรึ”
เถ้าแก่เฉินพยักหน้า “ถูกต้อง นั่นเป็นจดหมายที่เมิ่งหนานส่งมา บอกว่าเป็นเรื่องเร่งด่วนมาก ให้ข้าส่งถึงมือเจ้าโดยเร็วที่สุด”
อีกฝ่ายกล่าวว่าเป็น
