ลใดจะไม่เชื่อ จิ้นอ๋องฉลาดปราดเปรื่อง สิ่งที่คิดคำนวณไว้ย่อมเหนือกว่านายทหารชั้นต่ำอย่างตนจะคิดได้แน่
“จำไว้ว่าต้องจับเชลยศึกกลับมาให้มากหน่อย” หูเฟิงกล่าว
มู่หยางยิ่งไม่เข้าใจขึ้นอีก “จับเชลยศึกมาทำอะไรหรือขอรับ ตวัดดาบฟันให้ตาย นั่นไม่เจ็บปวดและเด็ดขาดกว่าไม่ใช่หรือ”
หูเฟิงยิ้มจางๆ “เจ้าไม่อยากช่วยแม่ทัพโจวของพวกเจ้าออกมาหรือ”
“ท่านอ๋องหมายความว่า ขอเพียงนำเชลยศึกกลับมา ก็จะช่วยแม่ทัพโจวได้หรือขอรับ” มู่หยางตื่นเต้นขึ้นมาในทันที
หูเฟิงพยักหน้า ค่ำคืนที่มืดสลัวเช่นนี้ทำให้มองสีหน้าของเขาได้ไม่ชัดเจน ทว่าประกายเย็นเยียบในดวงตาของเขา กลับคล้ายว่าเยือกแข็งมากผิดธรรมดา “แน่นอน ขอเพียงพวกเจ้านำเชลยศึกกลับมาได้มากพอ กึ่งเป็น กึ่งตายดีที่สุด ประเภทที่จะตายแหล่ไม่ตายแหล่ เช่นนั้นโอกาสสำเร็จก็ยิ่งมากขึ้น”
มู่หยางได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าระรัว “ข้าจะจำไว้ และข้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างดีแน่นอน ท่านอ๋องคอยชมได้เลยขอรับ!”
“เจอกันครั้งหน้า เรียกข้าว่าหูเฟิงนะ ทำตัวเป็นธรรมชาติหน่อย อย่าได้พูดหรือทำเรื่องอะไรชวนให้คนอื่นสงสัยเชียว”
…
สามวันหลังจากนั้น
กระโจมแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นซีเยี่ย
“รายงานท่านแม่ทัพ เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ กองเสบียงเกิดไฟไหม้ ไฟโหมหนักมาก ตอนนี้เสบียงอาหารของพวกเรา…หมดเกลี้ยงแล้วขอรับ”
“รายงานท่านแม่ทัพ เกิดเรื่องใหญ่ขอรับ ทัพฉู่บุกประชิดแนวเขตแดนตะวันตกอย่างกะทันหัน คนของพวกเราบ
