ตอนที่ 437 ฟังเจ้าหนึ่งประโยค เหมือนได้อ่านตำราสิบเล่ม
ลู่ผิงอันย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น ตั้งแต่การสอบในครั้งนี้ล้มเหลว เขาก็ตั้งอกตั้งใจทบทวนบทเรียนทุกวัน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเกียจคร้าน ด้วยอยากหาโอกาสพิสูจน์ตนเองอยู่ตลอด
อาจารย์สวี่มองโจวเสี่ยวเฟิงครั้งหนึ่ง ก่อนจะเกิดความคิดหนึ่งในทันที เขาออกโจทย์ให้ลู่ผิงอันเช่นเดียวกับที่ให้โจวเสี่ยวเฟิง เพราะเขาอยากรู้คำตอบของทั้งสองคน ทั้งยังได้รู้ระดับการสอนหนังสือในฐานะอาจารย์ของตนเองด้วย อย่างไรเสียลู่ผิงอันก็ถือเป็นคนที่เพียรพยายามและมีอนาคตมากที่สุดในบรรดานักเรียนของเขาแล้ว
ไป๋จื่อนั่งจับผมเล่นอยู่ข้างๆ ด้วยความเบื่อหน่าย อาจารย์สวี่จึงถามนางขึ้นมา “เจ้ารู้หนังสือหรือไม่”
“รู้อยู่บ้างเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อพยักหน้า
“เช่นนั้นเจ้าอยากทำโจทย์ด้วยหรือไม่” อาจารย์สวี่ถามพร้อมรอยยิ้ม
ไป๋จื่อคิดดูแล้ว ไหนๆ ตอนนี้นางก็ว่างอยู่ ลองทำดูก็ไม่เสียหาย หากทำไม่ได้ก็ไม่มีใครหัวเราะเยาะนาง จึงพยักหน้ารับ “ตกลงเจ้าค่ะ แต่ลายมือของข้าน่าเกลียดนัก ถึงตอนนั้นแล้วท่านอย่าหัวเราะข้านะเจ้าคะ”
อาจารย์สวี่เขียนโจทย์อย่างรวดเร็ว เป็นโจทย์เดียวกับเด็กหนุ่มทั้งสองคน
ผู้ดีห่วงวางตัว ไม่ห่วงยากจน!
บนกระดาษสีเหลืองอ่อนปรากฏตัวอักษรที่เขียนไว้อย่างสละสลวย
ไป๋จื่อชะงักไปเล็กน้อย เขาให้นางเขียนเรียงความหรือนี่ เขาต้องการให้นางอธิบายความหมายของประโยคนี้ หรือให้นางอธิบายความคิดเห็นขอ
