มวันถึงจะเป็นวันเปิดเรียน ตอนนี้ประตูหน้าของสำนักศึกษาจึงปิดสนิท ลู่ผิงอันก้าวไปเคาะประตู ไม่นานนักประตูบานเก่านั้นก็เปิดออก ผู้อาวุโสอายุห้าสิบต้นๆ คนหนึ่งเดินออกมา “ลู่ผิงอัน? ไยเจ้าถึงมาที่นี่”
ผู้พูดย่อมเป็นอาจารย์หนึ่งเดียวของสำนักศึกษาแห่งนี้ อาจารย์สวี่
“อาจารย์ ที่หมู่บ้านของพวกข้ามีคนหนึ่งอยากเรียนหนังสือ จึงให้ข้านำทางมาพบอาจารย์ขอรับ” ลู่ผิงอันกล่าวด้วยความนอบน้อม
สายตาของอาจารย์ทอดมองไปยังร่างของไป๋จื่อและโจวเสี่ยวเฟิง ที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่ผิงอัน
“พวกเขา?” เขาเลิกคิ้ว หนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรี บุรุษยังพอว่า แต่สตรีก็มาเรียนหนังสือด้วยหรือ ในสำนักศึกษาแห่งนี้ของเขา ยังไม่เคยรับนักเรียนหญิงมาก่อนเลย
ไป๋จื่อรีบกล่าว “อาจารย์ เขาเป็นญาติผู้น้องของข้า เป็นเขาที่อยากเรียนหนังสือเจ้าค่ะ”
อาจารย์สวี่ร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ก่อนจะมองไปยังโจวเสี่ยวเฟิง
โจวเสี่ยวเฟิงรีบคารวะอาจารย์สวี่ตามมารยาท
อาจารย์สวี่พยักหน้าพอใจ กล่าวว่า “ใบไม้ผลิปีหน้าค่อยมาใหม่เถอะ ตอนนี้ไม่รับนักเรียนใหม่แล้ว”
ไป๋จื่อรีบพูดขึ้นมา “อาจารย์สวี่ เสี่ยวเฟิงไม่ใช่นักเรียนใหม่ เขาเคยเรียนหนังสือมาแล้วห้าปี เพียงแต่สองสามปีมานี้ครอบครัวของเขาพบความลำบาก จำต้องล่าช้าไปชั่วขณะ บัดนี้ครอบครัวพร้อมหน้า ถึงได้มีโอกาสกลับมาเรียนอีกครั้ง หวังว่าอาจารย์สวี่จะรับเขาไว้ด้วยเจ้าค่ะ”
อาจารย์สวี่ร้องอ๋ออีกครั้ง แล้วพิจารณาเสี่ยวเฟิงอย่
