ตอนที่ 433 อย่าได้กล่าวโทษข้า
เมิ่งหนานมีสีหน้าเคร่งขรึมแล้ว “ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง ข้าไม่ได้ชอบพอเจิ้งหรูเสวี่ย ย่อมไม่อาจแต่งกับนางอยู่แล้ว”
“เป็นแม่นางคนหนึ่งจริงๆ ด้วย ข้าอยากเห็นยิ่งนัก ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นนางฟ้านางสวรรค์จากที่ใด ถึงทำให้คุณชายสกุลเมิ่งของพวกเราเป็นเช่นนี้ไปได้” ครั้นกล่าวจบ สวี่ซื่อก็ถอยหลังไปสองก้าว โดยมีสาวใช้สองคนขวางอยู่เบื้องหน้านาง คราวนี้นางถึงจะนำจดหมายออกมาอ่าน
ตัวหนังสือบนจดหมายไม่นับว่าสละสลวย แต่ก็พอจะจัดว่าเป็นระเบียบเรียบร้อยได้อยู่ ลายมือของสาวใช้ข้างกายนางยังน่าอ่านกว่า แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ลายมือที่เขียนโดยคุณหนูตระกูลใหญ่
บนจดหมายไม่ได้มีข้อความอะไรมาก เนื้อความในนั้นน่าจะเป็นการตอบจดหมายของเมิ่งหนาน เพียงบอกว่าทุกอย่างไปได้ดี ขอเขาอย่าเป็นกังวลใจ ทั้งยังบอกว่าไม่คิดมาเมืองหลวง พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณในความหวังดีของเขา…
นั่นหมายความว่า บุตรชายของนางชอบพอสตรีนางนี้ คิดรับนางมาอยู่ที่เมืองหลวง ทว่านางไม่ยอมหรือนี่
บุตรชายของนางถูกปฏิเสธหรือ
แท้จริงแล้วเป็นสตรีแบบใด ถึงได้ไม่ชอบพอคุณชายแห่งสกุลเมิ่งของพวกเขา วิสัยทัศน์ของนางสูงส่งเพียงใดกัน
สีหน้าของเมิ่งหนานไม่น่ามองขึ้นเรื่อยๆ เขาปรี่เข้าไปแย่งจดหมายกลับมา ก่อนจะกวาดสายตามองเร็วๆ เสียรอบหนึ่ง
นางปฏิเสธเขา นางปฏิเสธดังที่เขาคาดการณ์ไว้ แม้ว่าเขาจะเดาได้ตั้งแต่ต้น แต่เขาก็ย
