นคนทำหรือ เนื้อวัวตากแห้งที่พี่หูมอบให้ข้าน่ะหรือ” เสี่ยวเฟิงรู้สึกอึ้งเล็กน้อย
ไป๋จื่อพยักหน้า “ถูกต้อง ข้ายังคิดว่าเขาจะกินหมดระหว่างทางเสียอีก ไม่คิดเลยว่ามันจะอยู่รอดได้หลายวันขนาดนี้”
เสี่ยวเฟิงเกาศีรษะ ยิ้มอย่างโง่งม “มิน่าเล่าพี่หูถึงซ่อนมันไว้อย่างดี ที่แท้เป็นของที่เจ้าทำนี่เอง” เขายังจำจูซื่อที่อยากกินเนื้อวัวตากแห้งได้ จูซื่อถามพี่หูอยู่หลายรอบ แต่ไม่ว่าอย่างไรพี่หูก็ไม่ยอม ที่แท้เป็นของที่นางทำให้นี่เอง
อาอู่ถามไป๋จื่อว่า “เมล็ดพันธุ์ที่เจ้าแช่ไว้ในถังคืออะไรกันแน่ ดูแล้วไม่เหมือนเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีเลย”
ไป๋จื่ออมพะนำมาหลายวันแล้ว นางเห็นว่าจะต้องลงเมล็ดพันธุ์แล้ว ย่อมไม่อาจปิดบังต่อไปได้อีก จึงกล่าวออกมาตามตรงว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่เมล็ดพันธุ์ข้าวสาลี อากาศในตอนนี้ไม่เหมาะจะปลูกข้าวสาลีแล้ว หากอยากจะได้กำไร ก็ไม่อาจปล่อยที่ดินให้ว่างได้”
“ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว จะปลูกอะไรได้เล่า” จ้าวหลานถาม
“เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ล้วนเป็นเถ้าแก่เฉินที่หามาให้ข้าเจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นเมล็ดพันธุ์สมุนไพรทั้งสิ้น ข้าต้องการปลูกสมุนไพร หลังจากนี้จะขายให้ร้านสือเค่อทำอาหารเป็นยาเจ้าค่ะ”
