อู๋ ในอดีตนางให้กำเนิดบุตรชายสองคน บัดนี้เหลือเพียงหนานเอ๋อร์คนเดียว หากไม่พูดดีกับหนานเอ๋อร์ เหล่าลูกอนุของนางจิ้งจอกที่ชั่วร้ายเหล่านั้นคงจะหัวเราะเยาะนางน่าดู ถูกต้อง นางไม่อาจโกรธเคืองบุตรชายเพราะเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้ได้
แม่นมอู๋เห็นสีหน้าของนางอ่อนลง ถึงจะยิ้มกล่าวว่า “วันนี้คุณชายอยู่ในสายตาของฮูหยินแล้ว ส่วนเด็กสาวบ้านนอกนั่นไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องรีบจัดการหรอกเจ้าค่ะ อีกสักพักพวกเราค่อยสอบถามจินเสี่ยวอันเงียบๆ ใช้ประโยชน์จากเขาสักหน่อย ให้เขาปิดปากเงียบต่อหน้าคุณชาย คุณชายไม่มีทางรู้แน่เจ้าค่ะ และไม่มีทางเคืองฮูหยินแน่”
สวี่ซื่อได้ยินแล้วก็พยักหน้าหงึกหงัก “เจ้าคิดคำนวณรอบคอนัก เมื่อครู่ข้าเลอะเลือนไปชั่วขณะ เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้แล้วกัน”
…
หมู่บ้านหวงถัว
เมื่ออาหารเย็นขึ้นโต๊ะแล้ว เสี่ยวเฟิงไม่ได้หยุดขยับตะเกียบเลย เพราะอาหารทุกอย่างล้วนเลิศรสยิ่ง
อาอู่เห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะดื่มด่ำกับเนื้อวัวจานนั้นเป็นพิเศษ เขาจึงคีบมันใส่ลงในถ้วยของเสี่ยวเฟิงสองชิ้น “ชอบก็กินเยอะๆ หน่อย”
เสี่ยวเฟิงยิ้มกล่าว “ที่จริงข้าเคยกินเนื้อวัวที่อร่อยที่สุดมาแล้ว เป็นเนื้อวัวตากแห้งที่พี่หูให้ข้าตอนข้าจะมาที่นี่ มันทั้งหอม ทั้งเผ็ด แล้วก็อร่อยมาก ถือเป็นที่หนึ่งเลยล่ะ”
“นั่นเป็นเนื้อวัวตากแห้งที่ข้าทำ หากเจ้าชอบ วันหลังมีเวลาว่างข้าจะทำให้สักหน่อย” ไป๋จื่อเอ่ย
“เจ้าเป็
