ตอนที่ 423 โชคชะตา?
เสี่ยวเฟิงยืนอยู่ข้างกายไป๋จื่อ เขายื่นมือออกไป แต่ก็ปล่อยมือลงในที่สุด ด้วยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เด็กสาวคนนี้ไม่ใช่ฟืนท่อนหนึ่ง เขาจะแบกขึ้นหลังไปได้อย่างไรกัน
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็แบกไป๋จื่อขึ้นหลังได้สำเร็จ ไป๋จื่อตัวเบากว่าที่เขาคิดเอาไว้ ตอนที่แบกนางไปถึงเรือนไม้ด้านหลังแล้ว อาอู่ก็ออกมาจากด้านในพอดี อีกฝ่ายเห็นเขาแบกไป๋จื่อมาจริงๆ จึงยิ้มกล่าวว่า “เจ้านี่ไม่เลวเลย แม้จะผอมบางปลิวลมเช่นนี้ แต่แบกคนผู้หนึ่งขึ้นหลังแล้วก็ยังเดินเหินได้อยู่”
เสี่ยวเฟิงแบกไป๋จื่อเข้าไปในเรือน ก่อนจะวางนางลงบนเตียงอย่างเบามือ ทันทีที่ห่มผ้าให้นางเรียบร้อยแล้ว เขาถึงจะปาดเหงื่อ “ตอนที่ข้าอยู่ในค่ายทหาร ข้าต้องไปตัดฟืนทุกวัน และต้องแบกฟืนที่ตัดมาได้กลับไป ถึงได้ค่อยๆ ฝึกพละกำลังได้ขอรับ”
อาอู่ตบไหล่ของเสี่ยวเฟิงเบาๆ “ดีทีเดียว นี่สิถึงจะสมกับเป็นลูกหลานของสกุลโจวพวกเรา”
เด็กชายแย้มยิ้ม รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ในอดีตเขาคิดว่าตนเองไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง แต่เห็นทีในวันนี้เขาไม่ได้ไร้ประโยชน์ดังที่ตนเองคิดแล้ว
แสงจันทร์ข้างนอกหน้าต่างบานเล็กส่องเข้ามาในเรือนไม้ กระทบบนใบหน้าเล็กที่กำลังหลับสนิทของไป๋จื่อ ยามที่นางหลับกับยามที่นางตื่น ช่างเป็นเหมือนคนละคนกันจริงๆ
ไป๋จื่อในตอนนี้เหมือนเด็กสาวอายุสิบสามที่แท้จริง ทั้งน่ารักและไร้เดียงสา
“ไปเถอะ พวกเราสองคนเป็นบุรุษ อยู
