่ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร” อาอู่พาเสี่ยวเฟิงออกไป
…
เธอตกลงบนเตียงหลังนุ่มดังเดิม ทำให้เธอรู้ว่าตนเองกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยในยุคปัจจุบันอีกแล้ว กลับมาสู่ร่างเดิมอีกครั้ง
เมื่อเธอลืมตาขึ้น นาฬิกาบนผนังบอกว่าเป็นเวลาตีสอง
ตีสอง ทุกครั้งเธอจะกลับมาที่นี่ในเวลานี้ เพราะอะไรกัน
ในห้องพักผู้ป่วยว่างเปล่า มืดสลัว มีเพียงแสงบางๆ จากนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์บนผนัง และจากมอนิเตอร์ข้างเตียงเท่านั้น
วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ หลินหยางคงจะกลับไปฉลองที่บ้านสินะ
เธอลงจากเตียง เดินไปมองทิวทัศน์ที่ข้างหน้าต่าง ไฟทางบนถนนส่องแสงอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครเดินอยู่บนทางเท้า ไม่มีเลยแม้สักคนเดียว
ค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวงแบบนี้ จะมีใครเดินเตร่อยู่ในโรงพยาบาลในเวลาตีสองบ้างไหมนะ
เธอเงยหน้าขึ้นมองจันทร์กระจ่างกลางท้องฟ้า เธอกลับมาที่นี่ทุกวันขึ้นสิบห้าค่ำ เพราะเหตุผลอะไรกันแน่
เพราะโชคชะตาเหรอ
เพราะอะไรกันแน่ ทำไมต้องให้เธอข้ามโลกสองใบไปมาแบบนี้ เธอต้องกลับมาทำอะไรที่นี่ แล้วจุดประสงค์ที่ต้องกลับไปที่นั่นคืออะไร
ถ้าเป็นเพราะโชคชะตา จะไม่ชี้แนะเธอสักหน่อยเลยหรือไง
เธอก้มหน้าลง มองทางเท้าที่เงียบเชียบ ก่อนจะเห็นเงาร่างหนึ่งรีบร้อนเดินมา
เงาร่างนั้นคุ้นตามาก ตอนที่เขาเดินออกจากร่มไม้ มุ่งหน้ามาทางตึกที่เธออยู่นี้ เขาก็มองเห็นหน้าตาของเขาชัดเจนแล้ว
เป็นหลินหยาง! เธอคุ้นเคยกับท่าเดิน และท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ตามสัญชาตญ
