าณของเขาอย่างมาก
เขามาได้ยังไง วันไหว้พระจันทร์ที่ผ่านๆ มา เขากลับบ้านที่เมือง B เสมอ ที่นั่นอยู่ห่างออกไปเป็นพันลี้ ปกติแล้วเขาไปอยู่ที่นั่นสองวันแล้วก็จะกลับมา
ตอนนี้เขารีบร้อนกลับมาแบบนี้ เป็นเพราะเธองั้นเหรอ
หลินหยางเดินอยู่บนทางเดินหินเพียงลำพัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองห้องพักผู้ป่วยที่ไป๋จื่ออยู่ตามที่ทำเป็นประจำ ในห้องพักผู้ป่วยไม่ได้เปิดไฟไว้ เขากวาดสายตาดูแล้วเหมือนจะไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น แต่จากนั้นเขาก็ชะงักไปในทันที ตาฝาดไปหรือเปล่า เพราะเขาคิดว่าตนเองมองเห็นอะไรบางอย่างเข้าให้แล้ว
เขาหยุดฝีเท้า แล้วเงยหน้ามองหน้าตาของห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง คราวนี้เขามองเห็นชัดเจน ด้านหน้าหน้าต่างเต็มบานใบนั้น มีใครบางคนยืนอยู่จริงๆ เขามองไม่เห็นหน้าตาของคนคนนั้น แต่เขากลับรู้สึกได้รางๆ ว่านั่นคือไป๋จื่อ เป็นไป๋จื่อ!
หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากตะโกนเรียกชื่อเธอ กลับไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดออกไปไม่ได้สักที
……….
ตอนที่ 424 ไม่ใช่ภาพหลอน
ขนมที่ถืออยู่ในมือพลันร่วงลงบนพื้น เขาวิ่งเข้าไปในอาคารหลังใหญ่อย่างบ้าคลั่ง อาคารหลังนี้ไม่ใช่อาคารรักษาพยาบาลทั่วๆ ไป แต่เป็นสถานที่รับรองคนไข้ระดับวีไอพีเท่านั้น แม้มันจะสูงใหญ่ มีห้องพักผู้ป่วยมากมาย แต่รวมๆ กันแล้วมีคนพักอยู่ไม่กี่คน อีกทั้งวันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ ภายในอาคารทั้งหลังนี้ นอกจากหมอสามคนและพยาบาลสามคนเข้าเวรอยู่แล้ว ก็
