ไม่มีใครคนอื่นอีก
“ศาสตราจารย์หลินกลับมาแล้วเหรอคะ” พยาบาลสาวหน้าตาสะสวยเห็นหลินหยางวิ่งเข้ามา จึงรีบก้าวเข้าไปทักทาย
หลินหยางไม่สนใจเธอ แม้กระทั่งไม่มองเธอสักครั้ง วิ่งผ่านไปในทันที
พยาบาลอีกคนหนึ่งปิดปากหัวเราะ “เฮ้อ…ดอกไม้งามหนึ่งเดียวในบรรดาพยาบาลของพวกเรายังโดนทอดทิ้ง ตาของศาสตราจารย์หลินมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย”
พยาบาลสาวมองตาขวางใส่อีกฝ่ายรอบหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่หมุนตัวเดินหนีไปเท่านั้น
เมื่อเธอเดินห่างออกไปไกลแล้ว พยาบาลสองคนตรงเคาน์เตอร์พยาบาลก็เริ่มซุบซิบนินทา
“เธอนี่ปากร้ายจริงๆ เลยนะ ใครๆ ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่ารองผู้อำนวยการโรงพยาบาลหมิงซิงของพวกเราหลงรักศาสตราจารย์หลินหัวปักหัวปำ ยายนั่นยังจะกล้าเข้าหาเขาอีก นี่ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือไง”
“นั่นน่ะสิ ถ้ามีข่าวลืออะไรไปถึงหูของรองผู้อำนวยการ เธอคงจะไม่เหลืออนาคตแล้วล่ะ”
“เฮ้อ…สาวๆ สมัยนี้นี่นะ แค่ตัวเองหน้าตาดีหน่อย ก็กล้าคิดจะรักคนนู้นคนนี้ไปทั่วแล้ว”
“ถ้าเป็นคนอื่นก็ช่างเถอะ แต่นี่คือศาสตราจารย์หลินเชียวนะ เธอจะคู่ควรได้ยังไงกัน”
แน่นอนว่าคำนินทาพวกนี้ไม่ได้ลอยเข้าหูของหลินหยางโดยสิ้นเชิง เพราะเขาคิดถึงแต่เงาร่างในห้องพักผู้ป่วย นั่นจะใช่เงาร่างของไป๋จื่อไหม จะใช่เธอหรือเปล่า
เขาพุ่งตัวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ในห้องยังคงมืดสลัวเหมือนเคย แต่ก็มีแสงจันทร์จากข้างนอกหน้าต่างส่องเข้ามา บริเวณหน้าต่างไม่มีใครยืนอยู่ ไหนเลยจะ
