มีเงาคน ไม่มีอะไรทั้งนั้น
เป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีทางตาฝาด เมื่อกี้เขาเห็นเงาคนชัดๆ เงาคนที่เหมือนกับไป๋จื่อไม่มีผิด เขาจำไม่ผิดแน่ จำไม่ผิดแน่นอน
ภาพหลอนเหรอ ช่วงนี้เขาเหนื่อยเกินไป คิดมากจนเกินไป ก็เลยเกิดภาพหลอนงั้นเหรอ
เขาเดินไปที่ข้างเตียงผู้ป่วยทีละก้าว ทีแรกเขาคิดว่าจะได้เห็นใบหน้าขาวซีดนั้น แต่บนเตียงกลับว่างเปล่า ทำให้เขาทั้งตื่นตกใจ ทั้งยังดีใจอีกด้วย
ตกใจที่เธอไม่อยู่ และดีใจที่เธอไม่อยู่เช่นกัน
เธอไม่อยู่ นั่นหมายความว่าเงาคนที่เขาเห็นเมื่อกี้นี้ไม่ใช่ภาพหลอน เธอตื่นแล้วจริงๆ เขากลับหลังหันไปที่ห้องน้ำ เธอจะอยู่ในนั้นไหม ขณะที่เขากำลังจะเคาะประตูนั้นเอง เขารู้สึกได้ตอนที่เพิ่งเงยหน้าขึ้น ว่ามีอะไรบางอย่างเกี่ยวเท้าของเขาอยู่
เมื่อก้มหน้าลงไปมองอีกครั้ง เขาก็พบว่าบนพื้นมีคนนอนอยู่ และนั่นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นไป๋จื่อที่เขากำลังตามหา
…
ไป๋จื่อลืมตา มองไปยังใบหน้าเคล้าน้ำตาของจ้าวหลาน “ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป”
ครั้นได้ยินเสียงของไป๋จื่อ จ้าวหลานถึงได้รู้ว่าบุตรสาวของตนตื่นแล้ว นางหยุดสะอื้นไห้โดยพลัน แล้วถามเด็กสาวว่า “เจ้าเป็นอย่างไรบาง ไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ ข้าสบายดี เหตุใดท่านแม่ถึงร้องไห้กัน”
“เด็กโง่ เจ้าทำแม่ตกใจแทบตาย เมื่อกี้แม่เรียกเจ้าอย่างไรเจ้าก็ไม่ยอมตื่น ทั้งร่างเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แม้กระทั่งไม่หายใจอีกต่างหาก ข้าเกือบจะคิดว่า…” จ้าว
