หลานเช็ดน้ำตา “พรุ่งนี้พวกเราจะไปให้หมอในเมืองตรวจดูสักหน่อย ต้องรักษาอาการนี้ของเจ้าเสียแล้ว” นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ครั้งก่อนไป๋จื่อก็ทำให้นางตกใจเช่นนี้
“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่หลับลึกเกินไปเท่านั้นเอง ท่านอย่ากังวลใจไปเลยนะเจ้าคะ ข้าไม่เป็นไรจริงๆ” ไป๋จื่อยิ้มกล่าว
“ไม่เป็นไรจริงหรือ” จ้าวหลานรู้สึกไม่เชื่ออยู่บ้าง เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไม่ใช่แค่ไป๋จื่อหลับลึกจนเกินไป แต่เหมือนหลับแล้วตายไปมากกว่า
“ข้าไม่เป็นไรจริงๆ ท่านไม่เชื่อข้าหรือ ข้าเป็นหมอนะ แล้วข้าจะไม่รู้สภาพร่างกายของตัวเองได้อย่างไร”
เมื่อเห็นไป๋จื่อยืนยันขนาดนั้น ในที่สุดจ้าวหลานก็วางใจลงได้บ้าง แต่ก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี “จื่อเอ๋อร์ หากเจ้ามีเรื่องอะไร เจ้าอย่าได้ปิดบังแม่เด็ดขาด ต้องบอกแม่นะ เจ้าได้ยินหรือไม่”
