ตอนที่ 419 นับรุ่นยากแล้ว
เสี่ยวเฟิงรีบตอบรับ เขาไม่มีอะไรจะให้เด็กหญิง ทว่าขนมกุ้ยฮัวบนโต๊ะยังเหลืออยู่ เขาจึงหยิบชิ้นหนึ่งยื่นไปให้หรูเอ๋อร์
“หรูเอ๋อร์เด็กดี กินขนมสักชิ้นสิ”
เด็กก็คือเด็กอยู่วันยันค่ำ ครั้นเห็นของอร่อย ความหวั่นเกรงบนใบหน้าของนางก็พลันมลายไปราวกับหมอกควัน หลังจากยื่นมือไปรับมาแล้ว นางก็ยิ้มหวานกล่าวว่า “ขอบคุณพี่ชาย!”
หูจ่างหลินที่อยู่ข้างๆ รู้สึกปีตินัก “ข้าว่าการนับรุ่นของพวกเจ้ามั่วไปหมดแล้ว ข้าจะลองจัดการให้ดูสักหน่อย จื่อยาโถวเรียกอาอู่ว่าพี่อู่ เรียกซู่เอ๋อว่าพี่สะใภ้ ส่วนหรูเอ๋อร์เรียกจื่อยาโถวว่าพี่สาว ตอนนี้มีเสี่ยวเฟิงเพิ่มเข้ามา เขาเป็นหลานชายของอาอู่ หรูเอ๋อร์เรียกเขาว่าพี่ชายนับว่าไม่มีปัญหา ควรจะเรียกเช่นนี้อยู่แล้ว แต่เสี่ยวเฟิงกับจื่อยาโถวควรจะเรียกกันอย่างไรดี ข้าว่าเสี่ยวเฟิงน่าจะอายุเพียงสิบสองกระมัง”
“สิบสามแล้วขอรับ” เสี่ยวเฟิงรีบกล่าว
จ้าวหลานรีบถามบ้าง “เกิดเดือนอะไรเล่า”
“เกิดเดือนสามขอรับ” เด็กชายตอบ
หูจ่างหลินกล่าวยิ้มๆ “เสี่ยวเฟิงแก่เดือนกว่าจื่อยาโถวตั้งครึ่งปีแน่ะ!”
สายตาของเสี่ยวเฟิงเบนไปมองไป๋จื่อ นางเพิ่งอายุสิบสามหรือ ทั้งยังเด็กกว่าตนเองอีก เหตุใดยามที่นางพูดจาถึงได้ไม่เหมือนเด็กอายุสิบสามเลยเล่า
ไป๋จื่อกล่าวเสียงเรียบ “เรียกอะไรก็ได้ทั้งนั้น ก็เป็นแค่คำเรียก ในเมื่อข้ากับเสี่ยวเฟิงอายุไล่เลี่ยกัน ทั้งไม่ใช่ญาติสนิทเท่าไร เช่นนั
