ต้องเสียใจเป็นแน่
“คุณชาย ความจริงข้ามองออกตั้งนานแล้ว ว่าความรู้สึกที่แม่นางไป๋ที่มีต่อท่านแตกต่างกับหูเฟิง แม่นางไป๋เห็นท่านเป็นสหาย อย่างมากก็เป็นสหายที่สนิทสนมกับกว่าสหายทั่วๆ ไปเล็กน้อย เพราะอย่างไรเสียท่านก็เคยช่วยชีวิตนางไว้”
เขาช้อนสายตาขึ้นมองสีหน้าของเมิ่งหนานอย่างระมัดระวัง ใบหน้าของคุณชายดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อเสียอีก
“พูดต่อไป!” เมิ่งหนานกล่าวเสียงเข้ม
จินเสี่ยวอันลอบถอนใจ ก่อนจะพูดต่อ “แต่นางกลับไม่เห็นหูเฟิงเป็นเพียงสหาย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคน ภายนอกอาจจะดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่ขอเพียงตั้งใจสังเกตอย่างละเอียดก็จะพบว่าพวกเขาเข้าใจอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ทั้งยังเป็นห่วงกันและกันเป็นอย่างยิ่ง”
วันที่ไป๋จื่อมารักษาข้อมือให้คุณชาย นางกับหูเฟิงฝ่าฝนมาด้วยกัน หูเฟิงตัวเปียกจนดูไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ แต่เขากลับเป็นห่วงเพียงไป๋จื่อ เร่งให้เขาหาเสื้อผ้าให้ไป๋จื่อเปลี่ยนใส่ ส่วนไป๋จื่อก็เป็นห่วงหูเฟิงเช่นเดียวกัน ทั้งนางยังเร่งเร้าให้เขาหาเสื้อผ้าให้หูเฟิงก่อนด้วย
เขามองดูแล้ว ท่าทางของพวกเขาสองคนไม่ต่างอะไรจากคู่แต่งงานใหม่ ข้าวใหม่ปลามัน
ความจริงแล้วคุณชายเองก็เห็นท่าทางเหล่านั้นอยู่ในสายตา แต่ไม่อยากเก็บมาใส่ใจ นี่เป็นเหตุผลใหญ่ที่คุณชายเอาแต่คิดจะรับไป๋จื่อมาจากเมืองชิงหยวน เพราะคุณชายรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าหากไป๋จื่ออยู่ที่หมู่บ้านหวงถัวต่อไป ไม่ช้าก็เร็วนางต้องกลายเป็นผู้หญิงของ
