องสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา มองไปยังเมิ่งหนานอย่างอดไม่ได้
ตั้งแต่เริ่มงานเลี้ยง มีคนมาขอดื่มเคารพเซียวอ๋องอยู่ไม่น้อย เซียวอ๋องล้วนจิบสุราเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าคุณชายเมิ่งเพิ่งกล่าววาจาออกมาเพียงประโยคเดียว เซียวอ๋องก็ดื่มสุราจนหมดจอกในคราวเดียวแล้ว การกระทำเช่นนี้เกรงว่าจะมีแต่สกุลเมิ่งเท่านั้นที่จะได้รับ
เมิ่งหนานเต๋อยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่งยวด บุตรชายของตนไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ รู้ประสามากกว่าแต่ก่อนทีเดียว
เมื่องานเลี้ยงจบลง ทุกคนต่างก็เมามาย แต่เมิ่งหนานกลับตื่นเต็มตาเป็นพิเศษ แทนที่จะบอกว่าเขาคอแข็ง สู้บอกว่าเขาไม่กล้าดื่มจนตัวเองเมาเสียยังดีกว่า
เขาคิดเรื่องของหูเฟิงไม่ตก หากดื่มจนเมาแล้ว อาจจะกล่าววาจาที่ไม่ควรออกมาก็ได้ และผลที่ตามมาก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจินตนาการได้เลย
บนรถม้าขณะกลับจวน เมิ่งหนานเต๋อเอนกายพิงตัวรถ หลับตาพักผ่อน วันนี้เขามีอารมณ์ดีไม่น้อย จึงดื่มสุราเข้าไปหลายจอก เวลานี้รู้สึกเวียนหัวตาลาย ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง ทรมานยิ่งนัก
เมิ่งหนานรู้ว่าเขาไม่ได้กำลังนอนหลับ หลังจากข่มใจอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ในที่สุดเขาก็ทนไม่ได้ “ท่านพ่อ ในเมื่อฝ่าบาทแต่งตั้งฉุนเฟยเป็นฮองเฮาแล้ว เหตุใดไม่แต่งตั้งเซียวอ๋องเป็นไท่จื่อเลยเล่า”
เมิ่งหยวนเต๋อเปิดเปลือกตาเป็นซอกเล็กๆ ในรถม้ามืดนัก บวกกับอาการตาลายจาฤทธิ์สุรา ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใดก็มองใบหน้าของบุต
