ูดถึงเรื่องนี้กับข้าเช่นกัน”
เขาพลันลดเสียงลง “แม้ฝ่าบาทจะแต่งตั้งฉุนเฟยเป็นฮองเฮาแล้ว แต่กลับแต่งตั้งเซียวอ๋องเป็นแค่ชินอ๋อง ไม่เอ่ยถึงเรื่องแต่งตั้งไท่จื่อ ความจริงแล้วพระองค์ยังหวังว่าสักวันจิ้นอ๋องจะกลับมา ตำแหน่งไท่จื่อนี้ ฝ่าบาทคิดจะเก็บไว้ให้จิ้นอ๋องเท่านั้น”
สีหน้าของเมิ่งหนานเปลี่ยนไปเล็กน้อย “หมายความว่า เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจิ้นอ๋องจะยังมีชีวิตอยู่อย่างนั้นหรือ”
เมิ่งหยวนเต๋อส่ายหน้า “เรื่องนั้นนับว่าพูดยาก เรื่องการหายตัวไปของจิ้นอ๋องมีลับลมคมในนัก เป็นตายยากคาดเดา ทว่าหากเขายังมีชีวิตอยู่ เหตุใดถึงไม่ปรากฏตัวเลยตลอดสามปี ข้าเกรงว่าเขาจะกลับมาไม่ได้แล้วล่ะ”
นี่เป็นเหตุผลที่เขาตัดสินใจเข้าหาเซียวอ๋อง ในเมื่อจิ้นอ๋องกลับมาไม่ได้แล้ว เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วเซียวอ๋องจะขึ้นเป็นไท่จื่อ ถึงแม้ฝ่าบาทจะไม่แต่งตั้งตำแหน่งให้ แต่ก็ไม่มีทางขัดขวางงานใหญ่ของเขาแน่
ในห้วงความคิดของเมิ่งหนานปรากฏใบหน้าของหูเฟิงอย่างต่อเนื่อง หูเฟิงกับจิ้นอ๋อง ระหว่างทั้งสองคนนี้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันหรือไม่
หมู่บ้านหวงถัวตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างจากสนามรบบริเวณชายแดนไม่ถึงร้อยลี้ ทุกอย่างนี้คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกกระมัง
“วันนี้เจ้าดูแปลกไปนะ มีเรื่องอะไรปิดบังข้าไว้ใช่หรือไม่” เมิ่งหยวนเต๋อพลันลืมตา จับจ้องเมิ่งหนานด้วยสายตาเข้มงวด
เมิ่งหนานยิ้มเจื่อน “ข้าจะมีเรื่องใดปิดบังท่านได้ ท่านเห็นการก
