ตอนที่ 393 รับผิดชอบผลลัพธ์ด้วยตนเอง
หลิวซื่อโมโหจนพูดไม่ออก ทว่าไป๋จื่อกลับพูดต่ออีกว่า “พวกเจ้าหาเรื่องพวกข้าด้วยเป้าหมายต่างๆ อยู่เสมอ มีลูกไม้มากมายไม่จบสิ้น ข้าว่าละครในโรงละครยังลื่นไหลไม่เท่าสมองพวกเจ้าเลย ร้องละครออกมาได้มากขนาดนี้ ทั้งยังไม่ซ้ำรูปแบบเดิมอีก ทำให้คนในหมู่บ้านอย่างพวกข้าอิ่มเอมใจเสียจริง”
เหล่าชาวบ้านกลั้นไว้ไม่อยู่ พากันหัวเราะออกมา
ไป๋จื่อเห็นสองแม่สามีและลูกสะใภ้ที่อยู่เบื้องล่างตัวสั่นด้วยความโมโห จึงกล่าวเสียงเย็นว่า “ไม่ว่าจะพูดเป็นพันหรือเป็นหมื่นครั้ง สุดท้ายเป้าหมายของพวกเจ้าก็คือต้องการเงินไม่ใช่หรือ ข้าไป๋จื่อมีเงิน และข้าไม่ใช่คนขี้งก เอาชีวิตรอดบนโลกใบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มีบ้านไหนไม่ลำบากบ้างเล่า ข้ายินดีที่จะช่วย เพราะฉะนั้นข้าไม่ใช่คนใจดำแน่นอน”
นางค่อยๆ นั่งยองลง ร่นระยะห่างระหว่างนางและหญิงชรากับหลิวซื่อ ในดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความดุดัน
“แต่ข้าไป๋จื่อไม่ใช่กระต่ายอ้วน ไม่ใช่ว่าใครมาขอเงินจากข้า ข้าก็จะให้ทั้งหมด โดยเฉพาะกับคนที่มีความอาฆาตแค้นกับข้า เพราะคนพรรค์นั้นถึงแม้จะหิวตายอยู่ตรงหน้าข้า ข้าก็จะไม่ให้พวกนางกินน้ำแม้สักคำ”
หญิงชราโกรธเกรี้ยวจนแทบจะกระอักเลือดออกมา นิ้วมือของนางที่ชี้ไปยังไป๋จื่อสั่นเทา ปากที่พูดจาก็สั่นเครือไม่หยุดหย่อน “จะ เจ้ามันคนอกตัญญูไม่มีหัวใจ พวกข้า พวกข้าสกุลไป๋เลี้ยงเจ้ามาตั้งหลายปี เจ้า…”
ไป๋จื่อขัดจังหวะอีกฝ
