่าย “ข้าจะไม่โต้เถียงกับพวกเจ้า ว่าแท้จริงแล้วเลี้ยงดูข้าไป๋จื่อหรือไม่ ทว่าตั้งแต่ที่พวกเจ้าสองแม่สามีและลูกสะใภ้ตีข้าจนตายเพื่อเงินสิบตำลึงเงิน ข้าก็ถือว่าตนเองไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับพวกเจ้าแล้ว ไป๋จื่อที่รอดชีวิตมาได้ไม่ใช่ไป๋จื่อคนเดิมอีกต่อไป ข้ามีเพียงท่านแม่เป็นญาติเพียงคนเดียว ส่วนพวกเจ้าเป็นคู่อริของข้า ข้าไม่แก้แค้นพวกเจ้า พวกเจ้าก็ควรซาบซึ้งใจถึงจะถูก แต่พวกเจ้ากลับมาหาข้าถึงที่โดยที่ไม่รู้จักอายครั้งแล้วครั้งเล่า สร้างความลำบากให้ข้า วันนี้ข้าไป๋จื่อขอยื่นคำขาด ณ ตรงนี้ หากพวกเจ้ากล้ามาหาเรื่องข้าอีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน”
เด็กสาววัยสิบสามปี ใบหน้ายังเล็กจ้อยอยู่แท้ๆ ทว่าบนดวงหน้างดงามนั้นกลับระเบิดวาจาแฝงโทสะที่มีแต่ผู้ใหญ่ถึงจะทำได้ออกมา
หญิงชราและหลิวซื่อหวาดหวั่นจนพูดไม่ออก เพราะสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของไป๋จื่อ ทำเอาพวกนางลืมเรื่องที่จะรีดไถเงินจากนางไปโดยปริยาย พากันตัวสั่นถอยหลังไปหลายก้าว
ผู้คนต่างก็เงียบกริบ ใครจะไปจินตนาการออกว่าไป๋จื่อที่ปกติใจเย็น มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าจะมีสีหน้าอำมหิตเช่นนี้ได้ด้วย
การข่มขู่ไม่ใช่นิสัยของไป๋จื่อมาแต่ไหนแต่ไร นางมักจะมีคุณธรรมอยู่ในหัวใจ ทำอะไรล้วนมีเหตุผล จัดการทุกปัญหาด้วยความสงบเยือกเย็น
แต่วันนี้นางเริ่มพบว่าการพูดจาด้วยเหตุผลเหมือนจะไม่ใช่หนทางที่ดีที่สุด คนส่วนใหญ่ที่นี่ชอบไม้แข็ง หากใช้ไม้อ่อน พวก
