เขาจะคิดว่านางอ่อนแอ คิดว่านางกำลังยอมให้ พวกเขาจะฉวยโอกาสรุกคืบเข้ามา บีบบังคับให้นางจำต้องสู้กลับ จำต้องปั้นหน้าเคร่งแสดงอำนาจบ้าง
นางไม่เพียงพูดวาจาเหล่านี้ให้สตรีชั่วช้าจากสกุลไป๋ฟัง ยิ่งไปกว่านั้นคือนางพูดให้คนทั้งหมู่บ้านได้ยิน มีเพียงทำเช่นนี้เท่านั้น คนที่หมายจะฉวยโอกาสถึงจะตาสว่าง และสำรวมอาการขึ้นมาบ้าง
ไป๋จื่อกระโดดลงจากบนรถม้าด้วยตนเอง ก่อนจะสาวเท้าไปถึงตรงหน้าพวกนางทั้งสองคนทีละก้าว พร้อมทั้งกล่าวเสียงขรึม “จำไว้นะ อย่าได้มาหาเรื่องข้าอีก ไม่เช่นนั้นก็เตรียมรับผิดชอบผลลัพธ์ด้วยตนเองเสีย!”
ครั้นกล่าวจบ นางก็ไม่สนใจสายตาหวั่นเกรงของหญิงชราและหลิวซื่อ หมุนกายกลับไปที่หน้ารถม้า พูดกับคนที่อยู่ข้างในว่า “ท่านแม่ พวกท่านออกมาเถอะ”
จ้าวหลานและคนอื่นๆ ออกมาจากในรถม้า อาอู่ไปผูกม้า ส่วนไป๋จื่อพาทุกคนเข้าไปในเรือน ไม่มองสตรีสองคนจากสกุลไป๋แม้อีกสักครั้ง
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน จื่อเอ๋อร์มีธุระอยากจะปรึกษาท่าน เชิญเข้าไปนั่งคุยในเรือนเถอะเจ้าค่ะ” จ้าวหลานกล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้าน
……….
ตอนที่ 394 เพื่อสกุลเราทั้งนั้น
หัวหน้าหมู่บ้านย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น เพราะเขาไม่อยากมองสตรีชั่วช้าจากสกุลไป๋อีกเช่นกัน
คนในหมู่บ้านที่มุงดูเห็นเรื่องคึกคักจบลงแล้ว ก็พากันแยกย้ายไปเช่นกัน จนสุดท้ายเหลือเพียงหญิงชราและหลิวซื่อที่ยืนสับสนอยู่ท่ามกลางลมฤดูใบไม้ร่วง
จนถึงตอนนี้พวกนางก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้ พ
