ไร้สาระให้น้อยๆ หน่อยเถอะ ตอนนี้ข้าเพียงอยากรู้ว่าจะรักษาแขนของข้าหรือไม่”
หลิวซื่อไม่ตอบ นางมองไปยังหญิงชรา เจ้ารองที่กำลังกินน้ำแกงปลาอยู่ในเรือนเดินมาที่หน้าประตูห้องเหมือนกัน เขามองผู้เป็นมารดาที่เงียบเชียบไม่พูดจา เพราะเขาเองก็อยากรู้เช่นกัน ว่าครั้งนี้นางจะเลือกอย่างไร
นางจะทำเหมือนเมื่อสิบปีที่แล้ว มองท่านพ่อและน้องสามที่บาดเจ็บหนักจนตาย เพราะต้องการรักษาเงินไว้หรือไม่
ในที่สุดสีหน้าคร่ำเคร่งของหญิงชราก็คลายลง นางมองไปที่เจ้าใหญ่ ถอนใจกล่าวว่า “เจ้าใหญ่ ไม่ใช่ว่าแม่ไม่อยากรักษาเจ้านะ แต่เจ้าก็รู้ว่าเสี่ยวเฟิงของพวกเราจ่ายค่าเรียนในแต่ละปีไปไม่น้อยเลย ที่ข้าเก็บหอมรอมริบมาก็ไม่เคยเก็บไว้ให้ตัวเอง ข้าล้วนเก็บไว้เพื่อสกุลเราทั้งสิ้น เพื่อเสี่ยวเฟิงนะ!”
