้องเก็บไว้ให้เสี่ยวเฟิงใช้เรียนหนังสือ ได้ พวกข้าก็ไม่โต้เถียงกับพวกท่าน ตอนนี้เสียอีก พวกเขาขนข้าวสาลีออกไปก่อเรื่องกลับมา ทิ้งข้าวสาลีไว้บนถนนโดยที่ไม่สนใจ ครั้นมันเปียกฝน ท่านกลับกล่าวโทษเจ้ารอง ใต้หล้านี้ยังมีเหตุผลอยู่หรือไม่ อีกอย่าง ปีนี้บุตรชายของข้าเพิ่งจะอายุสิบสาม แต่ต้าเป่าอายุเท่าไรกัน แต่ละวันฟู่กุ้ยทำงานมากเพียงไร ส่วนต้าเป่าทำงานมากแค่ไหนยังไม่ต้องพูด สิ่งที่ข้าจะพูดในตอนนี้คือ ฟู่กุ้ยและสามีของข้าตากฝนทำงานอยู่ข้างนอก ทว่าต้าเป่าเป็นคนเดียวที่นั่งว่างไม่มีอะไรทำอยู่ที่นี่ ท่านไม่มีอะไรจะพูดกับเขาเลยหรือไร”
“ไม่ทราบว่าต้าเป่ากับเสี่ยวเฟิงเป็นหลานชายของท่าน แล้วฟู่กุ้ยกับเจินจูไม่ได้แซ่ไป๋เหมือนกันหรอกหรือ”
หญิงชราโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก เมื่อก่อนนางเป็นเจ้าบ้านหลังนี้ ไม่มีใครกล้าโต้เถียงกับนาง ทว่าวันนี้ทุกคนในบ้านกลับกล้าตะโกนใส่นางเสียหลายคำ ไม่มีใครหวาดหวั่นนางเช่นในอดีตอีก หรือทุกคนเห็นว่านางแก่ชราเกินไปแล้ว อยากให้นางตายโดยเร็วกระมัง
ทางสกุลไป๋เกิดการทะเลาะเบาะแว้งอย่างต่อเนื่อง ส่วนทางด้านของไป๋จื่อดื่มชาอย่างสบายใจอยู่ในโรงน้ำชาร่วมกันทั้งครอบครัว
“จื่อยาโถว ฝนหยุดแล้วพวกเราก็กลับเถอะ บ้านของเจ้าใกล้จะเสร็จแล้ว พวกเราถือโอกาสตอนที่มีเวลาว่าง เริ่มทำความสะอาดก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่มีงานกองสุม เช่นนั้นต้องเก็บกวาดยากเป็นแน่” หูจ่างหลินไม่เคยมาดื่มชาที่โรงน้ำชามาก่อน
