ตอนที่ 389 อาหารเป็นยา
เนื้อความของจดหมายมีแต่ไถ่ถามเถ้าแก่เฉินว่านางสบายดีหรือไม่ ถามว่าเหตุใดนางไม่ตอบจดหมาย
เถ้าแก่เฉินกล่าว “แม่นางไป๋ เหตุผลที่ใต้เท้าเมิ่งส่งจดหมายมาถามสถานการณ์ของเจ้าถึงสามฉบับภายในระยะเวลาสั้นๆ เป็นเพราะหลายวันก่อนข้าบอกเรื่องที่เจ้าถูกใต้เท้ากู้โบยให้เขารู้ เขาดูร้อนใจมาก อยากจะอ่านจดหมายตอบกลับที่เจ้าเขียนด้วยลายมือตนเอง ทว่าเจ้ากลับไม่ตอบไปเสียที เขาจึงส่งจดหมายเร่งเร้ามาให้ข้าที่นี่ไม่หยุด”
ไป๋จื่อส่งจดหมายกลับไปให้เขา สีหน้าอึดอัดอยู่บ้าง “ข้าขอโทษด้วยจริงๆ เจ้าค่ะ ที่สร้างความลำบากให้ท่าน แต่พักนี้ที่บ้านข้ายุ่งวุ่นวายนัก จึงลืมไปเสียสนิท ข้ากลับไปแล้วจะเขียนจดหมายทันทีเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่เฉินโบกมือยิ้มๆ “ไม่ได้ลำบากอะไรเสียหน่อย เจ้าขี้เกรงใจเกินไปแล้ว หากวันนี้เจ้าไม่มา ข้าก็ตั้งใจจะไปหาเจ้าที่หมู่บ้านหวงถัวอยู่แล้ว นับว่าบังเอิญนัก”
เด็กสาวก็ยิ้มเช่นกัน “ข้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านสำหรับเรื่องเมื่อคราวก่อนเลย วันนี้มาหาถึงที่แล้วก็ยังมามือเปล่า ข้าช่างไร้มารยาทเสียจริง”
“ระหว่างพวกเราไม่ต้องกล่าววาจาสุภาพเช่นนั้นแล้ว หากเจ้านับถือข้าเหมือนกับเมิ่งหนาน เช่นนั้นก็เรียกข้าว่าพี่ใหญ่เฉิน ส่วนข้าจะเรียกเจ้าว่าน้องสาว หลังจากนี้ธุระของเจ้าก็เป็นธุระของข้าไท่เหรินเช่นกัน ดีหรือไม่”
เฉินไท่เหรินชื่นชมเด็กสาวเช่นไป๋จื่อจากหัวใจ โดยไม่ได้เห็นแก่ความเกี่ยวข้องของนางกั
