ตอนที่ 387 หนอนตะกละ
เจ้ารองถูกต่อว่าอย่างสาดเสียเทเสีย จึงเกิดโทสะขึ้นมาเช่นกัน “ท่านแม่ ท่านหมายความว่าอย่างไร เรื่องใหญ่เทียมฟ้าที่ว่าคืออะไร พี่ใหญ่แขนหัก เชิญหมอมารักษาก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ ท่านคิดจะให้ข้าทำอย่างไรไม่ทราบ”
หญิงชรายังคงชี้ไปที่ข้าวสาลีที่เปียกฝนอยู่ในลานบ้าน ต่อว่าอีกครั้งหนึ่ง “เจ้าดูสิ เจ้าดูว่านั่นคืออะไร ข้าวสาลีคุณภาพดีเปียกฝนจนมีสภาพเช่นนั้นแล้ว ยังจะขายให้ผู้ใดได้อีก เสบียงอาหารที่จะใช้ในฤดูหนาวของพวกเราก็หมดสิ้น เจ้าตาบอดหรือไร”
เจ้ารองชำเลืองมองข้าวสาลีหนึ่งคันรถครั้งหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้ว แล้วรีบไปพาฟู่กุ้ยมา “ไม่ต้องตะลึงลานแล้ว รีบขนมันลงมา นำไปวางไว้ในเรือนไม้ก่อน”
หลังจากบุรุษทั้งสองไปทำงาน หญิงชราก็มองไปยังใบหน้าของจางซื่อ นางทั้งเย็นชาทั้งร้ายกาจอยู่ในที “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ที่เจ้ารองยืนกรานจะแยกบ้านกับพวกข้า ล้วนเป็นเพราะมีเจ้ายุแหย่อยู่เบื้องหลัง อย่าได้ตายใจไปเสียล่ะ”
จางซื่อแค่นหัวเราะ “ข้ายุแหย่? ท่านปฏิบัติตัวกับเจ้ารองอย่างไร ท่านไม่ได้รู้อยู่แก่ใจเลยหรือ เจ้ารองไม่ใช่คนโง่ เขายังต้องการให้ข้ายุแหย่อีกหรือไร”
สายตาของนางกวาดมองไปยังเจ้าใหญ่และไป๋ฟู่กุ้ยที่อยู่ข้างๆ แล้วแค่นหัวเราะอีกครั้ง “ตอนที่แยกบ้านเมื่อวาน ข้าบอกว่าข้าวสาลีนี้ต้องแบ่งกันบ้านละครึ่ง แล้วท่านพูดว่าอย่างไร ท่านบอกว่าข้าวเหล่านี้ล้วนต้องให้บ้านใหญ่ เงินที่ขายได้ก็ต
