น จากนั้นคนแซ่โจวนั่นก็โผล่มา เขาบอกว่าถ้าหากจะทำร้ายก็ให้ทำร้ายเขาแทน เขาเป็นคนดูแลสกุลหูแล้ว ท่านพ่อโมโหมาก จึงถลันเข้าไปผลักเขา แต่ใครจะรู้ว่าผลักแล้วแต่คนผู้นั้นก็ไม่ขยับเขยื้อน ตัวท่านพ่อกลับล้มเสียเอง ครั้นล้มลงก็แขนหักแล้ว”
ปีนี้ไป๋ต้าเป่าอายุสิบแปดปี แต่ไหนแต่ไรไม่ค่อยได้ออกไปเห็นโลกกว้าง รู้เรื่องทางโลกน้อยนัก จนตอนนี้แล้วเขาจึงยังไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดท่านพ่อของตนถึงแขนหัก โจวอาอู่ผู้นั้นไม่ได้ลงมือแท้ๆ คนที่ลงมือมีแต่ท่านพ่อของเขาเท่านั้น! เหตุใดโจวอาอู่ไม่เป็นอะไร แต่ท่านพ่อกลับแขนหักเสียเอง
ครั้นเจ้ารองได้ฟังดังนั้น เขาก็พลันเข้าใจทุกอย่าง เจ้าใหญ่เห็นหูเฟิงไม่อยู่แล้ว จึงอยากหาทางระบายความโกรธเกรี้ยวกับหูจ่างหลิน แต่ผลสุดท้ายกลับถูกโจวอาอู่จัดการเสียยกหนึ่ง พ่ายแพ้อย่างน่าอนาถ
เจ้ารองกล่าวกับผู้เป็นมารดาว่า “เรื่องนี้พวกข้าขอไม่ยุ่งเกี่ยว ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร หากอยากไปพวกท่านก็ไปเองเถอะ ข้าไม่ไปด้วยหรอก” เขาหยิบตะกร้าเดินเข้าไปด้านในหลังพูดจบ กล่าวกับจางซื่อที่ยืนอยู่หน้าห้องว่า “วันนี้ข้าจับปลามาได้สองตัว อีกเดี๋ยวเจ้านำไปตุ๋นให้ฟู่กุ้ยกับเจินจูกินบำรุงร่างกายสักหน่อย ตอนนี้พวกเขาผอมแห้งยิ่ง เพราะไม่ค่อยได้กินเนื้อสัตว์เท่าไร”
จางซื่อยิ้มไม่หุบ รีบเข้าไปรับตะกร้าจากมือของสามี ไม่เพียงแค่ปลาเท่านั้น ยังมีข้าวสารอีกครึ่งถุง นางรู้ได้ทันทีว่าเขายืมข้าวมาจากบ้านน้องชายของต
