านเมื่อวานนี้ พวกนางไม่มอบเสบียงอาหารให้บ้านรองแม้สักเมล็ด วันนี้เช้าเจ้ารองก็มาเจรจากับพวกนาง จริงๆ เขาอยากขอยืมเสบียงมาเลี้ยงปากท้องก่อนสักสองสามวัน ทว่าพวกนางกลับไม่ยอม เขาจึงต้องออกไปขอยืมจากน้องชายของภรรยาเช่นนี้
จางซื่อกวาดสายตามองหญิงชราและหลิวซื่ออย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง ก่อนจะหอบข้าวของไปที่ครัวหลังบ้าน ส่วนเจ้ารองเข้าเรือนไปเปลี่ยนกางเกงและรองเท้าที่เปียกชุ่มออก
“พวกท่านยังตะลึงอะไรอยู่ ยังไม่รีบตามหมอมาดูอาการข้าอีก อยากเห็นข้าเจ็บจนตายอยู่ที่นี่หรือไร” เจ้าใหญ่เจ็บจนหน้ามืดตาลาย เสียงเอะอะเมื่อครู่นี้ทำให้เขาโมโหมากเช่นกัน
หลิวซื่อทำอะไรไม่ถูก จึงรีบมองแม่สามี รออีกฝ่ายตัดสินใจ
หญิงชรากัดฟันกรอด นางกล่าวกับต้าเป่าว่า “ต้าเป่า เจ้าตามพวกข้าไปที่สกุลหู เมื่อเจอพวกเขาแล้ว ให้ตายอย่างไรเจ้าก็ต้องบอกว่าโจวอาอู่เป็นคนลงมือ บีบให้พวกเขาจ่ายเงินค่ารักษาก่อนค่อยว่ากัน”
ต้าเป่ารีบโบกมือ “ไม่ๆๆ ข้าไม่ไป โจวอาอู่ผู้นั้นดูท่าทางโหดเหี้ยมนัก แค่ข้าเห็นเขาก็กลัวแล้ว”
หญิงชราโมโหจนทนไม่ไหว เท้าสะเอวพลางต่อว่า “นั่นก็ไม่ไป นี่ก็ไม่ไป แล้วอย่างไร หวังให้ยายแก่คนนี้ไปสู้รบปรบมือแทนพวกเจ้าหรือ ดูสิว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แค่ไปซื้อเสบียงในเมืองก็พอแล้ว ไยต้องไปหาเรื่องพวกเขาด้วย”
เจ้าใหญ่ก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวเช่นกัน เขาตะคอกว่า “ท่านไม่มีเงินเหลือ จึงไม่อยากเชิญหมอมารักษาข้าสิท่า หรือท่านอยากให้
