้าวครึ่งถุงให้ข้าโดยไม่อิดออดสักคำ ข้าจึงมอบปลาให้พวกเขา ทว่าพวกเขาก็ยังไม่ยอมรับไว้ ปฏิเสธอยู่นานกว่าจะรับไปได้ หากเปลี่ยนเป็นพวกท่าน เกรงว่าพวกท่านยังจะคิดว่านั่นน้อยเกินไปกระมัง อยากแต่จะให้พวกข้าบ้านรองเฉือนเนื้อมาเลี้ยงปากท้องของพวกท่านบ้านใหญ่ เมื่อก่อนข้าโง่นัก อีกทั้งยังมีจ้าวหลานและไป๋จื่อคอยรับใช้พวกท่านอยู่ พวกข้าบ้านรองถึงพอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ จึงไม่เคยคิดมากเรื่องอะไรมาก่อน แต่วันนี้ข้าคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ไม่เพียงจ้าวหลานและไป๋จื่อที่คอยรับใช้พวกท่านบ้านใหญ่ พวกข้าบ้านรองก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกนางสักเท่าไร”
ต้าเป่าเป็นหลานชายคนโต เขามักจะตะคอกใส่ฟู่กุ้ยและเจินจูเมื่ออยู่ในบ้านเสมอ ช่างวางท่ายิ่งนัก และไม่เคยเห็นอารองและน้าสะใภ้รองอย่างพวกเขาอยู่ในสายตา
เสี่ยวเฟิงยิ่งหนักข้อ เขาเป็นหลานรักของหญิงชรา จึงเห็นคนทั้งบ้านเป็นดังบ่าวรับใช้ของเขาก็ไม่ปาน เห็นตนเองสำคัญที่หนึ่ง ตลอดทั้งปีมานี้ไม่เคยได้ยินเขาเรียกตนว่าอารองสักครั้ง ยังไม่ทันได้เป็นขุนนางก็มีท่าทีเช่นนี้แล้ว หากมีวันหนึ่งที่เขาได้เป็นขุนนางจริงๆ จะยังมองเห็นเขาเป็นอารองอยู่อีกหรือ
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เขาจะต้องเสียสละผลประโยชน์ของครอบครัวตน ไปจุนเจือพวกไม่รู้คุณคนที่ไม่เห็นตนอยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิงด้วยหรือไร
วาจาของเจ้ารองทำให้หญิงชราและหลิวซื่อเป็นบื้อใบ้ เรื่องไม่ยุติธรรมเหล่านี้เป็นพวกนางที่ก่อขึ้น การแยกบ้
