ะลุเช่นเดียวกับเขา อย่างมากก็แค่มีแรงเยอะกว่าหน่อย ไม่มีทางรับมือยากเหมือนกับหูเฟิงเป็นแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือหมู่บ้านหวงถัว เขาเจ้าใหญ่ไป๋เป็นคนหมู่บ้านนี้แต่กำเนิด แต่โจวอาอู่เป็นใครกัน คนงานรับจ้าง? คนงานทำไร่นา? หรือผู้ประสบภัยที่หนีความยากลำบากมา เขามีสิทธิ์อะไรมาลงมือกับตนในหมู่บ้านแห่งนี้
เขาถลันเข้ามาพร้อมก่นด่าด้วยวาจาหยาบคาย ยื่นมือหมายจะดันหน้าอกของโจวอาอู่บ้าง จึงออกแรงเต็มที่
โจวอาอู่ไม่หลบไม่หลีก ยืดอกให้อีกฝ่ายลองดันดูทั้งอย่างนั้น เขายืนอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคง ปล่อยให้เจ้าใหญ่ไป๋เสียแรงทั้งหมดไป แต่อีกฝ่ายก็ยังคงดันเขาไม่ได้แม้สักนิด
“ดันพอแล้วใช่หรือไม่ ตอนนี้ถึงตาข้าบ้างแล้ว”
อาอู่พลันห่อตัว ออกแรงอีกครั้ง กำลังกายอันองอาจทำให้เจ้าใหญ่ลอยหวือออกไป จนกระทั่งร่างกระแทกกับพื้นโคลนอย่างแรง สองมืออ่อนปวกเปียก แม้อยากขยับเขยื้อนร่างกายก็ทำไม่ได้
คนที่มองดูความคึกคักอยู่ไกลๆ ต่างก็ปิดปากหัวเราะกันทั้งสิ้น
“น้ำเข้าสมองของเจ้าใหญ่หรือไร โจวอาอู่ไม่ใช่คนที่จะรังแกกันง่ายๆ เขาเคยฆ่าเสือมาแล้วด้วยซ้ำไป ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว”
“ข้าว่าเขาไม่ได้โง่หรอก เขาแค่อาศัยว่าตนเองเป็นคนในหมู่บ้านนี้ หูเฟิงก็ไปแล้ว โจวอาอู่เป็นคนนอก เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่กล้าลงมือกับตนเองที่นี่ แต่ผลลัพธ์นี้ช่างน่าเวทนานัก!”
“ข้าว่าเขาสมควรโดนแล้ว หูเฟิงเพิ่งจากไปไม่เท่าไร เขาก็อดใจไม่ไหวเช่นนี้แล้
