ว หากไม่มีคนอย่างโจวอาอู่อยู่ พวกหูจ่างหลินกับจ้าวหลานอาจจะถูกเขารังแกจริงๆ ก็ได้”
ไป๋ต้าเป่างงงัน โจวอาอู่ผู้นั้นไม่ได้ลงมือแท้ๆ แต่เหตุใดท่านพ่อถึงกระเด็นไปได้เช่นนั้น เขาไม่กล้าเข้าไปโต้เถียงกับโจวอาอู่ จึงรีบไปประคองผู้เป็นบิดา “ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
เจ้าใหญ่หน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬเย็นเฉียบผุดออกมาทั่วร่างเพราะความเจ็บปวด เขากล่าวเสียงสั่นเครือว่า “มือของข้า มือของข้าขยับไม่ได้แล้ว”
ไป๋ต้าเป่ามองไปยังแขนสองข้างของเจ้าใหญ่ในทันที แย่แล้ว ผิดรูปไปหมด เหมือนกับตอนที่หูเฟิงหักแขนของเขาไม่มีผิดเพี้ยน
……….
ตอนที่ 382 แขนหัก
เจ้าใหญ่ร้องโอดโอยด้วยเพราะความเจ็บ นอนอยูที่พื้นลุกไม่ขึ้น ต้าเป่าเองก็ตกใจจนขาอ่อน ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรสักคำ เพราะกลัวว่าโจวอาอู่ผู้เหมือนปีศาจจะเหวี่ยงกำปั้นเหล็กใส่เขาด้วยอีกคน
หูจ่างหลินรั้งโจวอาอู่ไว้ “อาอู่ ช่างเถอะ พวกเรากลับกันได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับคนพรรค์นี้หรอก”
พวกเขาเดินผ่านเจ้าใหญ่ไปอย่างองอาจ ไม่มีใครชำเลืองมองเจ้าใหญ่แม้สักครั้ง ฝ่ายเจ้าใหญ่ทั้งเจ็บทั้งเคือง ถลึงตาตะโกนใส่เงาหลังของโจวอาอู่ว่า “คนแซ่โจว เจ้าคอยดูเถอะ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่ คอยดู!”
อาอู่พลันกลับหลังหัน แววตาเย็นชามองไปที่เจ้าใหญ่ แม้จะไม่ได้พูดอะไร ทว่าเพียงแค่สายตานี้ก็ทำให้เจ้าใหญ่หนาวสะท้านในหัวใจจนต้องหลับตาปี๋ ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก
ไป๋ต้าเ
