ป่าประคองผู้เป็นบิดากลับบ้าน หลิวซื่อที่กำลังตากเสื้อผ้าอยู่ในลานบ้านเห็นเข้าก็ตกจนกระแทกราวไม้ไผ่ร่วงกราว เสื้อผ้าที่เพิ่งซักเสร็จตกลงไปอยู่บนพื้นจนหมดสิ้น
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกเจ้าไม่ได้จะไปขายข้าวในเมืองหรือ” หลิวซื่อถลันมาข้างหน้า ยื่นมือไปหมายจะประคองแขนของเจ้าใหญ่ ทว่าเพิ่งสัมผัสโดน อีกฝ่ายก็ร้องเสียงหลงราวกับหมูถูกเชือดเสียแล้ว
“ท่านแม่ แขนของท่านพ่อได้รับบาดเจ็บ ท่านอย่าจับแขนของเขานะ” ไป๋ต้าเป่าประคองหลังของบิดา กึ่งดันกึ่งประคอง พาเขาเข้าไปในเรือน
หญิงชราได้ยินเสียงก็เดินออกมา “เกิดเรื่องอะไรขึ้น” นางเร่งฝีเท้ามาถึงเบื้องหน้าบุตรชาย “เจ้าใหญ่ เจ้าเป็นอะไรไป ใครทำเจ้าจนมีสภาพเป็นเช่นนี้”
เจ้าใหญ่กัดฟันกรอด “จะเป็นใครไปได้ ก็โจวอาอู่น่ะสิ”
หลิวซื่อทั้งร้อนใจ ทั้งโมโห “โจวอาอู่? เขาทำร้ายเจ้าได้อย่างไร พวกเจ้าสองคนไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน เหตุใดเขาจึงต้องทำเจ้าจนบาดเจ็บเช่นนี้ด้วย”
เจ้าใหญ่นั่งลงบนเก้าอี้ “ไม่ต้องพูดมากแล้ว รีบไปเชิญหมอมา ข้าเจ็บมือจนทนไม่ไหวแล้ว”
คำว่าเชิญหมอเหมือนกับค้อนหนักๆ ฟาดลงบนหัวใจของหญิงชราและหลิวซื่ออย่างแรง หญิงชราปวดหัวใจเป็นพิเศษ เพราะเงินในหีบเหลืออยู่ไม่เท่าไรแล้ว แยกบ้านคราวนี้ นางตัดใจมอบเงินให้เจ้ารองไปสามสิบเหรียญทองแดง ก็เพื่อจะเก็บเงินที่เหลือไว้จ่ายค่าเรียนของไป๋เสี่ยวเฟิง หากตอนนี้เชิญหมอมาอีก เกรงว่าเงินเหล่านั้นคงจะไม่เหลือสักแดงเด
