ตอนที่ 379 ความรู้สึก
“โอ้? หรือเจ้ากำลังโกรธข้าอยู่” หูเฟิงเลิกคิ้ว
ไป๋จื่อร้องเชอะเสียงหนึ่ง “น่าขันนัก เหตุใดข้าต้องโกรธเจ้าด้วย”
“เพราะข้าจะเข้าร่วมกองทัพ ไม่อาจอยู่เคียงข้างเจ้าได้อีก เจ้าก็เลยโมโหข้า รู้สึกอารมณ์ไม่ดี และเพราะเจ้าอารมณ์ไม่ดี เจ้าจึงไม่สนใจข้า หรือว่าความจริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้น”
เด็กสาวหยุดงานในมือ นางพูดเสียงดังในทันที “แน่นอนว่าไม่ใช่เช่นนั้น เจ้าคิดมากเกินไปแล้วกระมัง ข้าไป๋จื่อเป็นคนตื้นเขินขนาดนั้นหรือไร”
ก่อนหน้านี้นางคิดว่าตนเองไม่ใช่คนตื้นเขินพรรค์นั้น…
หูเฟิงลอบยิ้มในใจ ไม่เย้าแหย่นางอีก เขาก้าวไปข้างหน้า นั่งยองลงข้างๆ นาง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ยาโถว ค่ายทหารอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ขอเพียงมีเวลาว่าง ข้าจะกลับมาเยี่ยมพวกเจ้านะ”
ไป๋จื่อรู้สึกดีใจนัก ทว่าบนใบหน้ากลับทำเป็นไม่ยี่หระ “ตามแต่ใจเจ้าเถอะ แต่เจ้าเป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อย หากคนอื่นจับได้ เจ้าจะถูกลงโทษฐานหนีทัพหรือไม่”
ชายหนุ่มร้องเชอะเลียนแบบนาง “เชอะ…ฝีมือระดับข้า ใครจะจับข้าได้กัน”
นางหลุดหัวเราะเสียงดัง ปกติหูเฟิงมักจะทำหน้าบึ้งตึง ไม่ค่อยยิ้มแย้ม ครั้นจู่ๆ เขาทำท่าทีเช่นนี้ขึ้นมา ก็ทำให้นางรู้สึกขบขันทีเดียว
“ในที่สุดเจ้าก็ยิ้ม ข้าไม่ได้เห็นเจ้ายิ้มเช่นนี้มาหลายวันแล้ว” เขาอยากจะยื่นมือไปจับใบหน้าที่ยิ้มแย้มของนาง แต่สุดท้ายก็ลูบเพียงเรือนผมสีดำขลับและนุ่มลื่นของนางเท่านั้น
“ยาโถว ดูแลตัวเองใ
