ห้ดี ข้าจะต้องกลับมาแน่นอน”
เสียงของเขาคล้ายกับมีเวทมนตร์ ลอดทะลุกำแพงทั้งหมด แทรกซึมเข้าไปในห้องหัวใจของนาง
นางถอนใจเสียงหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาสีดำของเขาอย่างจริงจัง “หูเฟิง ไม่ว่าเรื่องที่เจ้าจะทำคืออะไร ไม่ว่าสุดท้ายแล้วเรื่องที่เจ้าทำจะสำเร็จหรือไม่ ข้าหวังว่าเจ้าจะจำไว้ ว่าชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ ในหมู่บ้านหวงถัวแห่งนี้ พวกข้ารอเจ้ากลับมาอยู่เสมอ ดังนั้น เพื่อไม่ให้พวกข้าผิดหวัง เจ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุด อย่าได้บาดเจ็บ และต้อง…กลับมา!”
เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น พลางจับมือมืออบอุ่นของนางเอาไว้ “ตกลง!”
ฝ่ามือที่ร้อนระอุของพวกเขาแนบชิดอยู่ด้วยกัน ความรู้สึกอันเลือนรางโอบล้อมอยู่รอบกายของคนทั้งสอง
ทันใดนั้นเอง หูจ่างหลินกับจ้าวหลานเข้ามาที่ลานด้านหลัง พวกเขาเห็นภาพนี้เข้าก็รีบทำเป็นมองไม่เห็นอะไร และถอยหลังกลับไปเงียบๆ
ไป๋จื่อชักมือของตัวเองกลับ กล่าวพร้อมใบหน้าแดงระเรื่อ “เจ้ายังทำอะไรอยู่ที่นี่อีก พรุ่งนี้จะไปแล้ว ยังไม่ไปเก็บกระเป๋าอีกหรือไร”
หูเฟิงเม้มปากยิ้ม พลางยื่นมือไปจับใบหน้าที่ทั้งแดงและร้อนของนาง ใบหน้านางนุ่มนิ่มนัก เหมือนกับก้อนแป้งก็ไม่ปาน
เขาหยัดกายลุกขึ้น ปาดรอยยับบนเสื้อ “เอาล่ะ ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ข้าจะไปเก็บข้าวของสักหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะไปตั้งแต่เช้า เจ้าไม่ต้องไปส่งข้าหรอก ข้าไม่อยากเห็นเจ้าร้องไห้ขี้มูกโป่ง”
…
เช้าวันรุ่งขึ้น หู
