บี่ในมือให้อาอู่ แล้วก้าวเข้าไปช่วยในทันใด
จ้าวหลานไม่ยอมส่งรถเข็นให้เขา “ไอ้หยา ไม่ต้องช่วยข้าหรอก งานเล็กน้อยแค่นี้พวกข้าทำได้ เจ้ารีบไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้จะต้องไปรายงานตัวที่ค่ายทหารแล้วนี่”
ชายหนุ่มแย่งรถเข็นมา เข็นมันเดินเข้าไปในลานบ้าน “ไม่เป็นไร”
หลังจากวางรถเข็นเรียบร้อยแล้ว เขาก็ช่วยไป๋จื่อขนถังไม้และถ้วยชามที่ว่างเปล่าไปที่ลานด้านหลัง
ไป๋จื่อนั่งล้างชามอยู่หน้ากะละมังไม้ ส่วนหูเฟิงยืนมองอยู่ข้างๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งนั้น
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดไป๋จื่อก็ทนไม่ไหว นางวางผ้าขี้ริ้วและชามในมือลง แล้วเงยหน้าเล็กๆ เอ่ยถามหูเฟิงว่า “เจ้าเลิกมองข้าได้หรือไม่”
หูเฟิงเม้มปากซ่อนรอยยิ้ม “ในที่สุดเจ้าก็ยอมพูดกับข้าแล้วหรือ”
ไป๋จื่อกลอกตาขาวให้เขาครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันหน้ากลับไปล้างชามต่อ “ข้าไม่ยอมพูดกับเจ้าตั้งแต่เมื่อไร พูดเหมือนกับข้าโกรธเจ้าอยู่อย่างนั้นแหละ”
