นใบหน้าเฉยชาของนางก็ปรากฏรอยยิ้มขวยเขินออกมาอยู่ดี
…
“อาอู่ กระบี่เล่มนี้ข้าให้เจ้า” หูเฟิงหยิบกระบี่ยาวที่อาอู่เพิ่งนำกลับมาจากร้านตีเหล็กในเมือง แล้วส่งให้อีกฝ่าย
กระบี่สองเล่ม เล่มหนึ่งยาวทว่าเบา ส่วนอีกเล่มหนาหนักและคมกริบ
เขาสังเกตอาอู่อยู่เสมอ ด้วยนิสัยของอาอู่แล้ว น่าจะชอบใช้กระบี่หนักๆ มากกว่า เขาจึงตั้งใจให้ช่างตีเหล็กทำกระบี่ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงออกมาสองเล่ม
อาอู่รู้สึกประหลาดใจเพราะได้รับรางวัลอย่างกะทันหัน ครั้นรับกระบี่มาแล้วก็ลองชักมันออกจากฝักในทันที แม้จะไม่เหมาะมือเท่ากระบี่ที่เขาเคยใช้ตอนอยู่ในค่ายทหาร แต่เขากลับคุ้นชินกับมันมากกว่ากระบี่ที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลาดเสียอีก
“ท่านอ๋องเมตตาข้าแล้ว ข้าชอบใช้กระบี่หนักๆ จริงๆ กระบี่เล่มนี้จึงเหมาะยิ่ง”
“ก็แค่ใช้แก้ขัดไปก่อนเท่านั้น ต่อไปหากมีโอกาส ข้าจะหากระบี่เล่มที่ดีกว่านี้ให้เจ้า” หูเฟิงยิ้มจางๆ
“ขอบคุณท่านอ๋อง!” อาอู่ประสานมือคารวะ ตั้งแต่รู้ว่าหูเฟิงคือจิ้นอ๋อง เขายิ่งไม่อาจปฏิบัติกับอีกฝ่ายเหมือนปกติได้อีก
หูเฟิงมองไปรอบๆ เห็นว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา จึงเอ่ยว่า “ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านอ๋องหรอก เรียกข้าว่าหูเฟิงเหมือนเมื่อก่อนก็พอแล้ว ท่าทางเช่นนี้ของเจ้า มีแต่จะเปิดเผยฐานะของข้าเสียเปล่าๆ”
“ขอรับ ท่านอ๋อง!” อาอู่รีบพยักหน้ารับ
หูเฟิงเองก็คร้านจะพูดกับเขา เมื่อเห็นไป๋จื่อและจ้าวหลานดันรถเข็นล้อเดียวเข้ามา จึงรีบส่งกระ
