ตอนที่ 373 อดีตของอาอู่
เมื่อพูดถึงสงคราม ไป๋จื่อเห็นสีหน้าของจ้าวซู่เอ๋อเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด บนใบหน้าของนางแม้กระทั่งมีความหวาดหวั่นอยู่เต็มเปี่ยม ราวกับว่าเคยผ่านช่วงเวลาอันดำมืดเช่นนั้นมาแล้ว
“พี่สะใภ้ ครอบครัวของท่านก็เคยไปสงครามมาเหมือนกันหรือ” ขณะกล่าวถาม ไป๋จื่อเอาแต่จ้องมองจ้าวซู่เอ๋อ พร้อมกันนั้นนางก็นึกถึงวรยุทธ์ แผลเป็นบนใบหน้า ไปจนถึงรอยแผลที่มักจะโผล่ออกมาให้เห็นโดยไม่ตั้งใจขณะทำงานของอาอู่ ทุกจุดล้วนเป็นแผลที่เกิดจากดาบทั้งสิ้น
แต่ไหนแต่ไรอาอู่ไม่เคยพูดถึงอดีตของตนเอง นางเองก็ไม่เคยถามเช่นกัน ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่านางไม่อยากรู้
จ้าวซู่เอ๋อรู้สึกลังเลเล็กน้อย ว่านางควรนำความทรงจำที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้เหล่านั้นออกมาพูดอีกหรือไม่
ทันทีที่เห็นจ้าวซู่เอ๋อลังเล ไป๋จื่อก็ไม่อยากทำให้นางลำบากใจ จึงรีบถามว่า “หากไม่สะดวกพูดก็ช่างเถอะเจ้าค่ะ เป็นข้าเองที่ล่วงเกิน เดิมทีก็ไม่ควรถามอยู่แล้ว”
ครั้นเห็นไป๋จื่อลุกขึ้น จ้าวซู่เอ๋อก็รับจับมือของเด็กสาวเอาไว้ “อาจื่อ เจ้านั่งลงก่อน”
ไป๋จื่อนั่งลงอีกครั้ง
จ้าวซู่เอ๋อลุกขึ้น เดินไปเทน้ำชาถ้วยหนึ่งให้ตนเองที่โต๊ะเล็กข้างๆ นางดื่มน้ำชารวดเดียวจนหมดถ้วย หลังจากวางถ้วยลงแล้ว สีหน้าของนางถึงจะดูสงบและใจเย็นลงมาก
นางหันกายไปเผชิญหน้ากับไปจื่อ ก่อนจะพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “เดิมทีเรื่องบางเรื่องควรจะเน่าตายอยู่ในท้อง ไม่ควรพูดถึงไปอีกตลอดก
