สีหน้าแบบนี้เลย บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความดุดัน ดวงตาเฉียบคมราวกับอยากจะกลืนคนคนหนึ่งไปทั้งเป็น
หลินหยางในสายตาของเธอเป็นคนที่อ่อนโยน เป็นสุภาพบุรุษที่มีมารยาทของทุกคน คนที่อยู่ต่อหน้าเธอในตอนนี้ไม่เหมือนกับเขาเลยสักนิด
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมา ต่อสายไปหาตำรวจ
อวี๋ม่านน่าแย่งโทรศัพท์มือถือของเขามาในทันที ก่อนจะโยนมันลงบนพื้น ทำให้โทรศัพท์แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เธอร้องเสียงแหลม “หลินหยาง ทำไมนายทำกับนายแบบนี้ ฉันทำแบบนี้ก็เพราะเห็นแก่นายทั้งนั้น เพื่อนายทั้งนั้น!”
“ขอแค่เธอตาย นายก็จะหลุดพ้น ไม่ต้องหมกตัวอยู่ที่นี่ทั้งวัน นายจะได้เริ่มชีวิตใหม่ ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อนายนะ!”
“เงียบเถอะ อวี๋ม่านน่า เธอไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น คนแบบเธอคู่ควรบอกว่ารักฉันเหรอ เธอรู้หรือเปล่าว่าความรักคืออะไร”
เสียงฟ้าร้องข้างนอกดังสนั่น หยดน้ำฝนเม็ดโตสาดกระเซ็น สติของไป๋จื่อที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มเลื่อนลอย เสียงของหลินหยางและอวี๋ม่านไกลออกไปเรื่อยๆ มีเสียงของจ้าวหลานแจ่มชัดขึ้นแทนที่
…
“จื่อเอ๋อร์ จื่อเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรไป ตื่นเร็ว เจ้าอย่าทำให้แม่กลัวสิ ตื่นเถอะ!”
นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะมองเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของจ้าวหลาน พร้อมกับดวงตาที่มีแต่ความลนลานจนทำอะไรไม่ถูก
“ท่านแม่ เหตุใดท่านถึงร้องไห้” นางรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ทั้งยังรู้สึกหนาวอีกด้วย
จ้าวหลานปาดน้ำตาทิ้ง ทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ “เจ้าตื่นแล้ว แม
