นกัน หลายคนเคยไปฟ้องร้อง ทว่ายังฟ้องร้องไม่ทันเสร็จสิ้น ก็ถูกโบยจนปางตายแล้ว
เจ้าใหญ่เจี่ยยังคงยืนกราน “มะ ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนั้น ข้าให้หัวหน้าหมู่บ้านมาตัดสินคดีนี้ก็ได้ ข้ามีพยานในเหตุการณ์ เจ้าอย่าได้คิดจะปฏิเสธ”
ไป๋จื่อยักไหล่ “ตามใจเจ้า!”
เจ้าใหญ่เจี่ยหมุนกายเดินไปอย่างกระฟัดกระเฟียด ไป๋จื่อพูดกับทุกคนว่า “รีบกินข้าวเถอะเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวจะมีเรื่องคึกคัก พวกเราเติมท้องให้อิ่มก่อนค่อยโต้เถียงกับเขาดีกว่า”
อาอู่ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ “สภาพสังคมเดี๋ยวนี้ช่าง…คนที่ไม่รู้จักพูดกันด้วยเหตุผลพรรค์นี้ ช่างมีให้เห็นอยู่ทั่วไปจริงๆ”
ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “คนดีก็มีเยอะนะเจ้าคะ คนอย่างเจ้าใหญ่เจี่ย อย่างไรเสียก็เป็นส่วนน้อยเจ้าค่ะ!”
หูจ่างหลินรีบกล่าวต่อ “ถูกต้องๆ ในหมู่บ้านหวงถัวของพวกเรา คนดีมีอยู่ถมไป อย่างวันที่หูเฟิงและจื่อยาโถวหายตัวไป ก็มีคนในหมู่บ้านไม่น้อยไปช่วยตามหา คนที่ไม่ได้ไปก็เป็นแค่ครอบครัวส่วนน้อยเท่านั้น ทุกคนไม่ใช่คนเลว ขอเพียงพอจะช่วยเหลือได้ พวกเขาล้วนยินดีช่วย”
อาอู่นึกถึงชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวหลายวันมานี้ จึงยิ้มว่า “ท่านพูดถูก ตั้งแต่ข้ามาที่หมู่บ้านนี้ นับว่าทุกคนดีต่อพวกข้าทีเดียว”
หูเฟิงกวาดสายตามองเงาหลังที่ห่างออกไปไกลของเจ้าใหญ่เจี่ยอย่างเย็นชา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงเข้าเรือนไปกินข้าวพร้อมกับทุกคน
ทว่าเพิ่งกินข้าวไปได้ครึ่งเดียว ข้างนอกก็มีเสียงเอะอะของเจ้าใหญ่เ
