ยู่บ้าง เพราะคิดว่าหูเฟิงยังคงทำงานอยู่ในที่นา เหตุใดถึงกลับมาในเวลานี้ได้ เขาตั้งใจมาที่สกุลหูค่อนข้างเร็ว ด้วยกลัวว่าจะเจอกับหูเฟิงเข้านี่แหละ
หลี่ซื่อที่อยู่ข้างๆ เจ้าใหญ่เจี่ยว่า “ไป๋จื่อของพวกเจ้าทำร้ายลูกชายของข้า เพิ่งกลับมาจากบ้านท่านหมอลู่ เสียเงินค่ารักษาไปไม่น้อย ไป๋จื่อต้องเป็นคนรับผิดชอบ ต้องชดเชยค่าพักฟื้นให้พวกข้า ไม่ต้องมากก็ได้ แค่สิบตำลึงเงินก็พอแล้ว รีบส่งเงินมาสิ”
ขณะนี้ไป๋จื่อ จ้าวหลาน และคนอื่นออกมากันหมดแล้ว ไป๋จื่อเดินหน้าไปสองก้าว สองมือกอดอกยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับคนทั้งสอง นางเชิดใบหน้าเล็กที่แดงระเรื่อเล็กน้อยเพราะต้องแสงอาทิตย์ มองสองสามีภรรยาสกุลเจี่ยด้วยแววตาแหลมคม แล้วพูดอย่างไม่ช้าไม่เร็วว่า “ดูท่าพวกเจ้าตั้งใจขู่กรรโชกเงินจากข้านะ ไม่เป็นไร ข้ารับคำท้าของพวกเจ้า แต่พวกเจ้าคิดจะขอเงินจากข้าง่ายๆ เช่นนี้เกรงว่าจะไม่ได้ ไม่สู้พวกเจ้าไปฟ้องร้องข้าที่ที่ว่าการอำเภอ ใต้เท้านายอำเภอตัดสินเช่นไร ข้าก็จะจัดการให้ตามนั้น”
สีหน้าของเจ้าใหญ่เจี่ยและหลี่ซื่อพลันเปลี่ยนไป ไป๋จื่อกล่าวต่ออีกว่า “แต่ข้าขอเตือนพวกเจ้าไว้สักคำนำ ใต้เท้านายอำเภอไม่ใช่คนจิตใจดีอะไร หากเขาไม่ถูกชะตากับเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะฟ้องร้องใครหรือสิ่งใด เขาล้วนสั่งโบยเจ้าก่อนสามสิบไม้ค่อยว่ากล่าว หากพวกเจ้าอดทนได้ก็จงไปฟ้องร้องเสียเถอะ”
เรื่องนี้ไม่ถือว่าไป๋จื่อขู่เข็ญพวกเขา เพราะพวกเขาก็เคยได้ยินมาเช่
