็นพี่น้องกับหูเฟิงอย่างนั้นหรือ
พี่น้อง?
สองคำนี้เหมือนค้อนอันหนึ่ง ทุบใส่หัวใจของนางอย่างแรง
“เจ้าเป็นอะไรไป” เขาอดไม่ได้ที่จะถาม เมื่อเห็นสีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ไป๋จื่อกลืนน้ำลายที่ติดอยู่บริเวณคอหอยลงไป รีบถามว่า “พู่หยกนั่นหาซื้อได้ทั่วไปตามร้านค้าหรือไม่”
หูเฟิงส่ายหน้า “ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเช่นนั้นก็ได้!” เขาสนใจสิ่งของนอกกายเช่นนี้น้อยนัก แม้กระทั่งลืมไปว่าที่บ้านได้พู่หยกชิ้นนั้นมาอย่างไร…
นางถามต่ออีกว่า “พู่หยกนั่นอาจจะเป็นสิ่งของแทนตัวก็ได้ เหมือนเช่นพู่หยกที่เมิ่งหนานมอบให้ข้าในวันนั้น ที่เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของสกุลเมิ่ง เป็นของของคุณชายสกุลเมิ่ง”
