ม่กี่วันก็จะเริ่มสอบแล้ว ท่านหมอลู่หาคนรับประกันแล้วเรียบร้อย ทั้งยังหาโรงเตี๊ยมในอำเภอไว้แล้วด้วย อีกไม่กี่วันเขาจะส่งผิงอันไปแล้วล่ะ”
หลิวซื่อชะงักค้าง ดึงชายแขนเสื้อของเสี่ยวเฟิง ถามว่า “เสี่ยวเฟิง เรื่องนี้เจ้าไม่บอกพวกข้าได้อย่างไร ป่านนี้แล้ว หากไปถึงการสอบระดับอำเภอล่าช้าแล้วจะทำอย่างไร”
เมื่อหญิงชราฟังถึงตรงนี้แล้ว นางยังมีอะไรไม่เข้าใจอีก เสี่ยวเฟิงสอบไม่ได้สิบลำดับแรกอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งอาจจะเป็นเช่นที่หลิวซื่อกล่าว เขาสอบได้ลำดับสุดท้ายจริงๆ…
ทว่าหลิวซื่อกลับปักใจเชื่อบุตรชาย ไม่ยอมได้สติเสียที
ไป๋เสี่ยวเฟิงมีสีหน้าวางตัวไม่ถูก รู้สึกเกลียดแค้นจางซื่อนัก
หลิวซื่อเห็นไป๋เสี่ยวเฟิงไม่ได้พูดอะไร จึงพูดทั้งๆ ที่ตาแดงว่า “เจ้าไม่อยากให้ครอบครัวเราลำบากเพราะการสอบของเจ้าแน่ๆ เจ้าวางใจเถอะ เรื่องใหญ่ที่สุดของสกุลไป๋พวกเราก็คือเรื่องการสอบของเจ้า เจ้ารอก่อนนะ ข้าจะพูดกับท่านย่าของเจ้าให้”
นางหันไปมองหญิงชรา “ท่านแม่ อีกเดี๋ยวเสี่ยวเฟิงต้องไปสอบในอำเภอ ท่านยังมีเงินเหลืออยู่เท่าไรหรือ นำออกมาให้เสี่ยวเฟิงใช้ก่อนสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ ต่อไปเมื่อเสี่ยวเฟิงได้เป็นขุนนางใหญ่โตแล้ว เขาจะต้องคืนให้ท่านเป็นสิบเป็นร้อยเท่าแน่นอน”
ปกติแล้วหญิงชราเป็นคนขี้เหนียว แล้วไยนางต้องขี้เหนียว นั่นก็เพราะนางจะเก็บเงินไว้ให้เสี่ยวเฟิงใช้เรียนหนังสือและเข้าร่วมการสอบ
นางมองเสี่ยวเฟิง พลางถามว่า “เ
