จ้าสอบได้ลำดับที่สามจริงหรือ แล้วต้องไปเข้าร่วมการสอบระดับอำเภอในเมืองจริงๆ ใช่หรือไม่”
ไป๋เสี่ยวเฟิงรู้ว่าปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว ทว่าไม่อยากให้ภาพลักษณ์ของตนเองต้องลดลงไปหมื่นจั้งต่อหน้าทุกคน จึงเถียงข้างๆ คูๆ เสียเลยว่า “อาจารย์บอกว่าข้าอายุยังน้อย ปีหน้าค่อยสอบก็ยังไม่สาย จึงไม่ได้ลงชื่อให้ข้า คราวนี้ข้าจึงไม่ต้องไป”
หลิวซื่อตะลึง “เจ้าพูดอะไรของเจ้า อายุเจ้าน้อยๆ เสียที่ไหน หลังจากสอบได้วุฒิซิ่วไฉแล้ว สามปีให้หลังถึงจะสอบเป็นจู่เหริน[2]ได้ ถึงเวลานั้นเจ้าก็อายุสิบเจ็ดแล้ว สอบจู่เหรินแล้วยังต้องรออีกสามปีถึงจะสอบเป็นจิ้นซื่อ[3]ได้ และถึงตอนนั้นเจ้าก็อายุยี่สิบแล้ว ยังเรียกว่าอายุน้อยอยู่ได้อย่างไร ตอนนี้สอบวุฒิซิ่วไฉก็ถือว่าเหมาะสมถึงจะถูก!”
ไป๋เสี่ยวเฟิงขมวดคิ้ว “ล่าช้าไปสักปีไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อาจารย์บอกข้าไว้เช่นนี้ แล้วข้าจะทำอะไรได้”
ไหนเลยหลิวซื่อจะสนใจว่าเขามีสีหน้าเช่นไร นางต้องการเพียงมีชีวิตที่ดีในเร็ววัน ไม่อยากรอคอยแม้อีกสักวันเดียว
……….
ตอนที่ 342 เสี่ยวเฟิงพูดโกหก
“ไม่ได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปหาอาจารย์ของเจ้า ให้เขาเพิ่มชื่อของเจ้าขึ้นไป หากเขาไม่ให้เจ้าไป เจ้าก็ต้องไปเอง”
ไป๋เสี่ยวเฟิงพลันโมโห “ก็บอกแล้วว่าปีหน้าค่อยไป ท่านไม่เข้าใจหรือ” ครั้นกล่าวจบก็หมุนกายเดินเข้าไปในเรือน ท่าทางกระฟัดกระเฟียดทีเดียว
หลิวซื่อไม่เข้าใจ “เฮอะ วันนี้เด็กคนนี้กินยาผิดไปหรือไร ไยต้องโมโห
