ตอนที่ 339 หนึ่งบ้านเก็บเกี่ยวหนึ่งหมู่
จางซื่อที่อยู่ข้างๆ โยนผักในมือทิ้ง ยืดตัวตรงเดินไปถึงด้านข้างสามี กล่าวต่อว่า “สะใภ้ใหญ่ หลายวันมานี้ฟู่กุ้ยของข้าไม่ค่อยสบายเช่นกัน กลัวว่าจะทำไร่นาไม่ไหว” ขณะพูดก็ชำเลืองมองไปทางเจ้ารองครั้งหนึ่ง
เจ้ารองรู้กัน เขายื่นมือทาบหน้าอก “วันนี้ข้าเองก็เดินตลอดทั้งวัน รู้สึกไม่ค่อยสบาย อึดอัดหน้าอกจนรู้สึกทรมาน เกรงว่าพรุ่งนี้คงทำไร่นาไม่ไหว”
หญิงชราได้ยินเข้าก็มีน้ำโห “เช่นนั้นไม่ได้หรอก ทำเสียวันนี้แหละ ขืนเสียวันอากาศดีๆ เช่นนี้ไป ยืดเยื้อออกไปอีกหลายวันแล้วมีฝนตกขึ้นมา เช่นนั้นก็ลำบากแล้ว”
เจ้ารองลูบหน้าอกพลางกล่าว “แต่ข้ารู้สึกไม่สบายจริงๆ ถึงแม้จะไปที่ดินแล้ว ก็คงทำงานอะไรไม่ไหว”
หลิวซื่อรีบกล่าว “น้องรอง เมื่อครู่ตอนออกจากบ้านเจ้ายังดีๆ อยู่เลย เหตุใดพอพูดว่าจะลงดินทำงาน ก็เจ็บหน้าอกขึ้นมาเสียอย่างนั้น”
จางซื่อแค่นหัวเราะ “แล้วไม่ได้หรือ ตอนที่กินข้าวกลางวัน ข้าเห็นฟู่กุ้ยก็ยังสบายดีอยู่เช่นกัน คนอื่นกินข้าวถ้วยเดียว ส่วนเขากินข้าวตั้งสองถ้วย ฟู่กุ้ยกินไม่อิ่ม อยากจะตักจากถ้วยของเขาสักสองคำ เขากลับต่อว่าฟู่กุ้ยเสียงดัง พวกเจ้าเองก็ได้ยิน เหมือนคนป่วยหรือไม่เล่า เกิดอะไรขึ้น ไม่เห็นหน้าแค่ไม่เท่าไร เขาก็ป่วยจนลงที่นาทำงานไม่ได้แล้วรึ เขาป่วยได้ แล้วไยคนอื่นจะป่วยบ้างไม่ได้”
หลิวซื่อมองตาขวาง ชี้หน้าจางซื่อ “จางซูเหมย เจ้าหมายความว่าอย่างไร เ
