จ้าจะบอกว่าต้าเป่าของข้าแกล้งป่วยรึ”
จางซื่อแค่นหัวเราะอีกครั้ง แล้วยื่นมือไปดันนิ้วของหลิวซื่อออก กล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น ข้าเพียงอยากบอกเจ้าว่า บุตรชายของเจ้าคิดอยากจะป่วยก็ป่วยได้ บุตรชายและสามีของข้าก็ทำเช่นนั้นได้เหมือนกัน อย่าเห็นว่าคนอื่นเป็นคนโง่ ส่วนเจ้ามีสมองอยู่คนเดียวสิ”
สีหน้าของหญิงชราเปลี่ยนไปแล้ว ในใจนางลำเอียงไปทางบ้านใหญ่ เอ็นดูหลานชายทั้งสองคนของบ้านใหญ่เป็นที่สุด ย่อมรู้ดีว่าต้าเป่าแกล้งป่วย จึงคิดแผนการเอาไว้แล้ว ทว่าตอนนี้บ้านรองไม่ยอมแพ้ แล้วนางจะทำอะไรได้
“เช่นนั้นพวกเจ้าว่าควรทำอย่างไรกับที่ดินสองหมู่ ไม่เก็บเกี่ยวหรือ หากไม่เก็บเกี่ยว ฤดูหนาวปีนี้ก็ต้องกินลมตะวันตกเฉียงเหนือกันทั้งหมด”
“ไม่ใช่ไม่เก็บเกี่ยว ทว่าต้องแบ่งกันเก็บเกี่ยวอย่างยุติธรรม บ้านใหญ่มีสี่คน บ้านรองมีสี่คน พอดีเลย บ้านหนึ่งเก็บเกี่ยวหนึ่งหมู่ ไม่มีใครเอาเปรียบใคร” จางซื่อกล่าว
หลิวซื่อพลันพูดด้วยความร้อนใจ “เช่นนั้นได้อย่างไร ขาของเจ้าใหญ่ยังไม่หายดี เขาลงดินทำงานไม่ได้ แล้วจะเก็บเกี่ยวอย่างไร”
จางซื่อมองหลิวซื่ออย่างเย็นชา ซ่อนความดูถูกในแววตาไว้ไม่มิด “เรื่องนั้นข้าไม่สนหรอก เจ้ายังมีบุตรชายอีกสองคนไม่ใช่หรือ แต่ละคนตัวสูงใหญ่อย่างกับม้า หรือคิดจะเลี้ยงให้หมกตัวอยู่ในบ้านอย่างกับคุณหนู”
หลิวซื่อโมโหจนกระทืบเท้า ชี้หน้าต่อว่าจางซื่ออีก “ชั่วช้านัก พูดมั่วอะไรของเจ้า เจ้
