าต่างหากที่เลี้ยงลูกชายเหมือนกับคุณหนู ต้าเป่าของข้าแต่ไหนแต่ไรไม่เคยกินแรง ทว่าเจออากาศร้อนๆ เข้าจึงไข้ขึ้น เสี่ยวเฟิงก็ต้องเรียนหนังสือ จะลงนาทำงานได้อย่างไร ต่อไปเสี่ยวเฟิงจะต้องเป็นขุนนาง เจ้าพูดจาสกปรกเช่นนี้ ระวังวันหน้าเขาจะจับเจ้าเข้าคุก”
จางซื่อหัวเราะเสียงดัง “ไอ้หยา ข้ากลัวเสียเหลือเกิน ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งนี้เสี่ยวเฟิงของเจ้าจะสอบได้ลำดับที่เท่าไร หากเขาอยากเป็นขุนนางตำแหน่งใหญ่ เช่นนั้นก็ต้องเป็นลำดับที่หนึ่งกระมัง”
หลิวซื่อตะลึงตาค้าง นางไม่รู้ว่าสอบแล้วยังต้องจัดลำดับด้วย เพราะเสี่ยวเฟิงไม่เคยพูดถึงมาก่อน นางเองก็ไม่เคยถามเขาเช่นกัน ว่าสอบจอหงวนมีการจัดลำดับอะไรหรือไม่
นางเชิดหน้า พลางตะคอกใส่จางซื่อ “ด้วยพรสวรรค์ของเสี่ยวเฟิง ย่อมได้ลำดับที่หนึ่งสิ เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว”
เดิมทีจางซื่อไม่อยากมีเรื่องกับนาง ทว่าเมื่อพูดกันมาถึงตรงนี้แล้ว หากไม่จู่โจมออกไปสักครั้ง นางก็คงจะกลั้นความโมโหนี้เอาไว้ไม่ได้จริงๆ
“ลำดับที่หนึ่งจริงๆ นั่นแหละ แต่ลำดับนี้อาจจะกลับตาลปัตรก็ได้”
หลิวซื่องงงัน “เจ้าหมายความว่าอย่างไร อะไรกลับตาลปัตร”
……….
ตอนที่ 340 ไป๋เสี่ยวเฟิงสอบได้ลำดับที่เท่าไร
เจ้ารองที่นั่งฟังอยู่บนเก้าอี้ชอบใจนัก เขากล่าวเสริม “สะใภ้ใหญ่ ยังฟังไม่เข้าใจอีกหรือ ลำดับที่หนึ่งกลับตาลปัตร ก็เป็นลำดับสุดท้ายอย่างไรเล่า!”
สีหน้าของหลิวซื่อหม่นลงในทันที ส่ายหน้าพลางโบกมือ “เ
