ป็นไปไม่ได้ เสี่ยวเฟิงของข้าเฉลียวฉลาดนัก เวลาเรียนหนังสือก็ขยันขันแข็ง จะสอบได้ลำดับสุดท้ายได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ถึงแม้ไม่ใช่ลำดับที่หนึ่ง แต่ในสามลำดับแรกจะต้องมีเสี่ยวเฟิงของข้าอย่างแน่นอน”
จางซื่อรู้ดีว่านางไม่มีทางเชื่อ “เจ้าจะไม่เชื่อข้าก็ได้ เสี่ยวเฟิงอยู่ในเรือน เจ้าไปถามเขาดูสักหน่อยก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ สะใภ้ใหญ่ คนหมู่บ้านหวงถัวที่ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนไม่ได้มีแค่เสี่ยวเฟิง ยังมีอีกตั้งหลายคน ผลสอบของเสี่ยวเฟิงเป็นอย่างไร ทั่วทั้งหมู่บ้านล้วนรู้ เกรงว่ามีแต่เจ้าเองที่ไม่รู้กระมัง!”
หลิวซื่อชี้หน้าต่อว่าจางซื่อด้วยความโกรธขึ้งสุดขีด “เจ้าอย่าหนีนะ เก่งจริงก็อย่าหนี ข้าจะให้เสี่ยวเฟิงมาโต้กับจ้าเดี๋ยวนี้ หากไม่ใช่ลำดับสุดท้าย คอยดูข้าฉีกปากของเจ้าได้เลย”
ไหนเลยจางซื่อจะกลัว แต่ไหนแต่ไรหลิวซื่อก็เป็นเหมือนไก่ตัวผู้ เอาแต่ร้องเท่านั้น หากลงมือขึ้นมาจริงๆ ก็มีแต่จะส่งเสียงร้องจริงๆ จะไปชนะใครได้อย่างไร!
“ตกลง เจ้าไปเรียกเขามา ถามเขาต่อหน้าทุกคน ว่าแท้จริงแล้วสอบครั้งนี้เขาได้ลำดับที่เท่าไร”
หลิวซื่อรีบร้อนวิ่งเข้าไปในเรือน ใจในทั้งโมโห ทั้งกังวล เสี่ยวเฟิงเป็นความหวังเดียวของนาง หากนางอยากมีชีวิตที่ดีในอีกครึ่งชีวิตที่เหลือ ก็ต้องหวังพึ่งเสี่ยวเฟิงแล้ว
หญิงชรารอหลิวซื่อเข้าไปในเรือนแล้ว ก็ถามจางซื่อทันที “เจ้าได้ยินคำพูดเหล่านี้มาจากที่ใด”
“ทั่วทั้งหมู่บ้านล้วนรู้แล
